My reading of the world...

Demystifying Thailand through October October 6, 1976 Massacre

2010-10-07T23:50:00.002-06:00

Today is the 34^th anniversary of the October 6, 1976 massacre. The BBC World Service’s Witness Programme reports the significance of the massacre in Thai politics. The programme includes the interview with Thongchai Winichakul and the recorded voice of the late Puey Ungpakorn.

The massacre, which has been neglected and often forgotten in Thai society (or made to be forgotten by the Thai establishment), took place on the early morning of this day 34 years ago at Thammasat University when right-wing militia and border police attacked a peaceful gathering of student activists and protesters who had been protesting against the return of Field Marshall Thanom Kittikajorn, a military dictator, who returned to Thailand in disguise as a monk.

Thanom was a military dictator who ruled Thailand from 1958-1973. He was ousted in a popular uprising that took place three years before the massacre.

I attended today’s commemoration which was attended by close to a hundred participants. Most of them were activists who were victims and witnesses to the massacre or families of the victims. A decent numbers are student activists, trade unionists, and NGO activists attended.

To my surprise, General Chamlong Srimuang, one of the core leaders of the yellow-shirt People’s Alliance for Democracy (PAD), was also present despite rumors and accusations that he played an important role in leading the brutal massacre on that date.

An Octoberists who organized the commemoration told me that Chamlong had attended the event before but had not been there for a few years after a mother of a victim questioned his presence at the event few years back.

I personally have a connection with the massacre (and 14 October uprising). I was 13 during the 22^nd anniversary of the massacre in 1996 and happened to be at Thammasat University during the commemoration.

The exhibition showing the photos and videos (a portion of the video of the massacre is here) of the students being set on fire with petrol, bodies being dragged by the right-wing militia, and a lifeless body being hung from a tree in Sanam Luang and being beaten by a chair with the right-wing crowd looking extremely happy. It did not make sense to an early teen who had been taught over and over that Thais are peace lovers and that we are a Buddhist nation.

The massacre, which took the lives of at least 46 protesters and pulled the country back to years of military rule, was never highlighted in my high school social science class. The massacre which ended with the military coup d’état brought the political division to another level. Hundreds of books were banned. Student activists were hunted down, forcing many who were not even Communists to join the People’s Liberation Army of Thailand (PLAT), the armed wing of the Communist Party of Thailand. The conflict between the PLAT and the military government lasted for a decade until the amnesty programme in late 1980s.

Many of my friends who are activists or politically active agree that the exposure to the worst massacre in the Thai history (in terms of the level of brutality and savagery) has an effect in demystifying a bubble image of Thailand that Thais are peace lovers.

If the massacre is carefully studied, we can understand the mentality of the Thai elites and establishments and how they are ready to use violence against its citizens if they believe that the people’s wishes could shatter the status quo, including their readiness to justify the state’s violence by branding the opposition as being un-Thai.

As the Thai current political situation has been repeatedly compared to post-October 1976 massacre, we can just hope that the current government can make use of the tragedy and learn from it.

First appears in Siamvoices (http://asiancorrespondent.com/siamvoices)

The Shortcomings of Khmer Rouge Tribunal

2010-07-27T18:00:00.006-06:00

CONTRIBUTOR

The Shortcomings of the Khmer Rouge Tribunal

By POKPONG LAWANSIRI

Friday, July 23, 2010

The UN-Cambodia hybrid Khmer Rouge Tribunal, known formally as the Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia (ECCC), will deliver its first verdict in the trial of Kaing Guek Eav (or “Duch”) on July 26.

Duch was the torturer-in-chief of the S-21 prison during the rule of the Khmer Rouge regime, which ruled Cambodia from 1975 to 1979. An estimated 1.7 million Cambodians were believed to have been killed or died from hard labor and starvation during this period.

I recall from a visit to the prison-turned-genocide museum the nerve-racking effects of the mug shot photos of the thousand of victims—men, women, and children—taken before they were tortured, interrogated and murdered. Of the 12,380 people who were imprisoned at S-21, only seven survived.

The ECCC is also in the process of investigating four senior former Khmer Rouge members who are charged with crimes against humanity. They are Nuon Chea (second-in-command after Pol Pot), Ieng Sary (Khmer Rouge deputy prime minister for foreign affairs), Ieng Thirith (minister of social affairs and education), and Khieu Samphan (head-of-state).

Has the progress of the ECCC trial since it began in March 2009 been up to the expectation of the political observers? Here are some criticisms and concerns...

First, the ECCC is believed to have been suffering from political interference from Phnom Penh. Early this month, the New York-based Open Society Justice Initiative (OSJI) issued a report highlighting the impediment facing the ECCC after the UN prosecutor wanted to extend the investigation to include five more suspects, apart from the existing five that are being investigated by the ECCC.

Prime Minister Hun Sen’s response was: “If the court wants to charge more senior Khmer Rouge cadres, the court must show the reasons to Prime Minister Hun Sen…Hun Sen only protects the peace of the nation”.

The UN-Cambodia agreement establishing the ECCC underlines the responsibility of Phnom Penh to give it full assistance.

In 2009, the court attempted to summons six-high ranking government officials to give facts in the case of Nuon Chea, Ieng Sary, Ieng Thirith and Khieu Samphan. However, the court did not receiving much cooperation from the government after the officials did not show up to give evidence.

According to OSJI, a government spokesperson stated that: “except for individuals who volunteer to go, the government’s position is ‘no’ to this” and that foreign officials involved in the tribunal “can pack up their clothes and return home” if they are not satisfied.

With the recent decision by UN Secretary-General Ban Ki-moon to appoint a UN Special Expert on the ECCC, we shall see whether the issue of political interference will be thoroughly addressed.

Second, the mandate of the ECCC has been much politicized and is limited to trying the atrocities committed during the Khmer Rouge period of April 1975 to January 1979.

In his interview with the Phnom Penh Post, Noam Chomsky, emeritus professor at the Massachusetts Institute of Technology, pointed out that “the leading US political establishment like Henry Kissinger, a member of the late president Richard Nixon’s administration…should also be held accountable for creating the conditions that paved the way for the rise of the [Khmer Rouge]”.

While acknowledging the mass atrocities committed by the Khmer Rouge regime, we should never forget the level of atrocities committed during the US secretive bombing of Cambodia from 1968-1973. A declassified telephone discussion between Henry Kissinger and General Alexander Haig, Nixon's deputy assistant for national security affairs, recorded that Nixon had ordered a “massive bombing campaign in Cambodia [to use] anything that flys [sic] on anything that moves”.

The map of US bombing targets released by Yale University’s Cambodian Genocide Program shows that more than half of the country was affected by the indiscriminate bombings. Professor Ben Kierman, director of the program, puts the casualties figure from the bombing at 150,000 deaths, while Edward Herman, a professor of Wharton School, and Noam Chomsky put the toll at 600,000 using figures provided by a Finnish Commission of Inquiry.

Based on this, we can never naively claim that US bombing led to the mass executions by the Khmer Rouge or refuted the regime's mass atrocities. But, to certain extent, the blanket bombing, which directly led to the destruction of livestock and agricultural land, could have definitely played a role in the mass starvation.

From new data released during the Clinton administration, Taylor Owen, a doctoral student at Oxford University, and Professor Kierman noted that 2,756,941 tons of bombs were dropped on Cambodia.

To put the figure into perspective, just over 2 million tons of bombs were dropped by the allies during all of World War II. The bombs dropped in Cambodia represented about 184 Hiroshima atomic bombs combined, making Cambodia the most bombed nation in the world. Based on the new data, Professor Kierman also stressed that the casualties might be much higher than his earlier predicted 150,000.

Based on this, the bombing contributed to the rise of the Khmer Rouge. The number of Khmer Rouge cadres rose from a group that had an insignificant prospect ousting the US-backed Lon Nol’s regime, roughly from 1,000 in 1969 to 220,000 in 1973.

Professor Kierman observed that the Khmer Rouge “profited greatly from the US bombing [and] used the widespread devastation and massacre of civilians…for recruitment purposes”.

As the ECCC’s trials are being conducted, very little attention has been given by Southeast Asia governments to the lessons to be derived from this. The understanding of this period of history in Cambodia remains a mystery and is kept out of the school textbooks.

Many scholars argue that the member states of the Association of Southeast Asian Nations [Asean] do not want to talk much about the ECCC, fearing their own roles could be exposed.

“Asean has been largely silent on the issue of the Khmer Rouge,” said Dr. Lee Jones, a Southeast Asia expert at the Department of Politics of Queen Mary University of London. “[It] also reflects the often-ignored fact that Asean also backed the [Khmer Rouge], materially and diplomatically, once they had been overthrown by Vietnam.

“They sheltered, re-armed and helped rebuild the [Khmer Rouge], and helped them retain Cambodia's seat at the UN, so they could form a buffer against Vietnam, fueling a decade-long civil war. Just like China and the US…regional governments would prefer their grisly collaboration with the [Khmer Rouge] to be quietly forgotten rather than exposed to scrutiny."

With all these issues and concerns in mind, we shall await and see if the ECCC can improve and develop into a tribunal offering to Cambodians a genuine justice that is not based on selectivity and discrimination. And whether it can shed light on the true roles of different actors in a conflict that is still affecting one of the poorest countries in the world.

Thai Fact-finding Committee Falls Short

2010-07-27T17:55:00.003-06:00

CONTRIBUTOR
Thai Fact-finding Committee Falls Short

By POKPONG LAWANSIRI

Monday, June 28, 2010

The appointment of Kanit na Nakorn, a former attorney general as the head of the independent fact-finding committee tasked by the government to investigate the two-month long violence in Bangkok, could be seen by most political observers as a good step forward towards bringing out truth surrounding the worst violence that the country has witnessed in three decades.

However, since his appointment serious questions concerning the committee's independence and its stated mission have been raised, and many independent observers have called the investigative process flawed and insincere on the part of the Democrat-led government.

The crisis in April-May 2010 led to the death of 89 people, a majority of whom were civilians, and at least 2,000 people were injured. Late last month, the Mirror Foundation, which documented cases of disappearances, reported that 39 people have gone missing after the crackdown.

Technically speaking, the work of the Khanit committee should have been conducted by the National Human Rights Commission of Thailand (NHRCT), an agency tasked by the constitution to look into human rights violations committed by the government and non-state actors.

The NHRCT has faced much criticism for its lack of expertise in human rights and impartiality. Five members of the sub-committee that have been set up to investigate the violence surrounding the events on April 10, 2010, which resulted in the deaths of 25 people, recently resigned.

Sombat Boonngam-anong, a social activist who heads the Mirror Foundation and was one of the five former members of the sub-committee, told the writer early this month that the response so far from the NHRCT is unacceptable as it fails to criticize the use of force by the government.

“I feel that by having my name in the subcommittee which so far has just organized one meeting and has not been doing anything else will be a waste of my time. I do not want to associate myself with this agency. The NHRCT has become irrelevant. The ordinary people cannot rely on it anymore as they have to protect our own rights,” Sombat said.

For Khanit’s committee, the key question that was raised is to what extent the committee can genuinely be independent and impartial. Also, does it have a mandate to conduct its work in a professional manner akin to international standards, which includes the power to submit the findings to the court to persecute the wrongdoers.

The mandate of Khanit’s committee is unclear and arbitrary. This is not to mention that the statement by Khanit earlier this month that the committee will not seek to find out who was right or wrong, but will seek to promote forgiveness is already problematic.

The UN, under the tenure of Kofi Annan, had highlighted many times that the success in national reconciliation and post-conflict reconstruction is accompanied with truth and justice. Truth alone with impunity for the wrongdoers, in this case whether they are government officials or militant Redshirts, will not serve the country well in the long-term. Arbitrary arrest and detention of the Redshirt protesters in a non-transparent manner, as the government did, will not bring the country forward, but will create more hatred and anger against the government.

During the 14th UN Human Rights Council (HRC) session in Geneva, Navi Pillay, the UN High Commissioner for Human Rights and the Permanent Mission of the United Kingdom and Spain (on behalf of Spain), had pressed Thailand to establish a committee which will be vested with human rights expertise to investigate whether there had been human rights violations committed by the government and the Redshirts during the two-month long seige violence. Ambassador Sihasak Phuangketkeow, the Thai ambassador to the UN, referred to the Khanit commission during his address to the council.

However, when we look at the Khanit’s committee, it seems as if it is not vested with a rights-based approach. Khanit, a career lawyer, is not a human rights expert.

The independence of this committee has already been jeopardized given that Khanit did not come from a transparent selection process involving academics, human rights groups and the broader civil society, but was appointed by PM Abhisit Vejajiva, who is also seen as one of the key perpetrators in this conflict.

What is a good model for a successful committee?

Dr.Sriprapha Petchamesree, the representative of Thailand to the Asean Inter-Governmental Commission on Human Rights, in May “requested [Thailand] to allow the fact finding team composed of regional or international members to investigate and constitute the facts and human rights violations during the violence on April 10 and May repression.” Sriprapha also highlighted that any committee “appointed by the government shall not enjoy any credibility.”

As a member of the UNHRC, Thailand could show its transparency by requesting the visits of the UN independent experts known as the “special procedures” to investigate the alleged human rights violations during the past two months. The UN has requested for nine special procedures to visit the country.

If Thailand is sincere about its commitments, it could accept the requests and allow a fact-finding mission to be conducted by a team of experts, for instance a combination of the mandate holders on rights to freedom of expression, extrajudicial, summary or arbitrary execution, and arbitrary detention. It could also seek the assistance of the Office of the UN High Commissioner for Human Rights on this matter.

There are also critical conditions that continue to be imposed in Thailand that could jeopardize the functioning of such a fact finding mission. Dr. Tyrell Haberkorn of the School of International, Political and Strategic Studies at Australian National University, has highlighted that “the persistence of media censorship and intimidation of those deemed dissident [is a major concern]. How can there be an independent investigation in a climate in which citizens cannot freely express their views? How can there be an independent investigation while the Emergency Decree is still in force and citizens can be arbitrarily detained without the presentation of evidence?”

Abhisit’s government, if it is sincere to solve the current crisis, must effectively and efficiently addressed these concerns.

Any committee that is partisan and vested with no power will jeopardize its efforts in addressing justice for all. If the government does not want to change the trends of its methods, which have been largely criticized as being insincere, and allow a truly independent fact finding committee that is acceptable to all sides, it must know that this process of national reconciliation will be labeled a failure and could lead to more mass protests.

More importantly, if justice is not provided to the dead, Thailand will surely await a larger crisis than in April-May.

Abhisit’s violence and Thaksin’s abuse of power

2010-05-19T19:25:00.003-06:00

Thailand’s deteriorating political situation has made the “Land of Smiles” into an object of curiosity for my friends and colleagues in Britain. The country has started to “trend” online.

Thailand has become a topic of discussion in the international press that is equal in popularity to the New York bomb plot and Greek fiscal crisis. A person has to only pick up a copy of The Economist before realizing that the magazine has started to publish articles on the Thai crisis every week.

The government of Thailand, dominated by the Democrat Party, has jumped into the information fray. It is slugging it out with the world media.

Thai diplomats from Sydney to Kuala Lumpur have been writing letters to newspapers that insist that the situation in Thailand is peaceful.

However, the public — especially those who have closely followed Thai politics — know that the situation is far from a settlement. Astute observers realize that Thailand is still very much in the middle of a crisis.

Some media and political observer treat the crisis as a spectator sport. They overlook the crisis’ repercussions and the ways that it has transformed Thailand.

There are many reports of body counts that are accompanied by surreal music and footage from the protest sites. However, there is not enough coverage of the government’s role in managing the crisis.

While we are reading, observing, and reporting, a culture of fear and violence in Thailand is growing.

There is an emerging concern about the government’s excessive use of authority and its abuse of power.

Thai Prime Minister Abhisit Vejjajiva ordered a series of actions against the United Front for Democracy against Dictatorship (UDD, also known as the “red shirts”) after antigovernment demonstrations began in March.

These actions, which are considered unacceptable under international standards, include bloody crackdowns on the UDD on April 10 (26 protestors killed, 850 injured) and April 14 (eight killed, 101 injured).

The government has attempted to justify the crackdowns by branding protesters as “terrorists”. This label was rejected by the US.

In a press statement, the State Department said that the demonstrations “[had appeared] to be motivated by domestic politics and did not appear to be acts of […] terrorism.”

The international community has continued to express its grave concern about the violence through visits by members of Bangkok’s diplomatic corps to the protest sites.

International rights groups such as Human Rights Watch (HRW) and Amnesty International have said that the government’s excessive use of force contradicted the UN’s Basic Principles on the Use of Force and Firearms by Law Enforcement Officials, which require that police use non-violent methods to resolve conflicts before resorting to force.

The government has also used an emergency decree to close “subversive” Internet websites and radio stations in the name of “national unity”.

Last week, the Ministry of Information and Communication Technology shut down at least 1,032 political websites at the order of the Center for Resolution of the Emergency Situation (CRES).

HRW has also raised concern about the use of the emergency decree as a pretext to summon hundreds of politicians, former government officials, academics, student activists and community radio operators to military barracks for investigation.

Last week, Suluck Lamubol, a member of the Student Federation of Thailand, and two of her friends, also student activists, were greeted at Suluck’s home by a half-dozen police officers. The police were ordered by the CRES to bring Suluck to the 11th Infantry Regiment.

The action is worrisome. Student activists in Bangkok were not threatened directly by the governments of Thaksin Shinawatra or General Surayud. The government’s treatment of protestors in the provinces or southern Thailand is a different story.

In August 2005, Abhisit railed against the emergency decree and said that it “violated the spirit of the Constitution”.

The emergency degree was vaguely written, gave excessive power to the prime minister and so would give prime ministers an opportunity to abuse power.

Abhisit had raised concern “over the fate of the country’s free press” in 2005, after the emergency decree gave the prime minister absolute authority to censor news that the government deemed a threat to national security. Ironically, now we see Abhisit has embraced use of the decree.

Abhisit’s actions have continued to distress international rights groups.

Friday, the New Delhi-based Asian Centre for Human Rights (ACHR) warned that the prime minister could be held responsible by the International Criminal Court in Rome for ordering the April 10 crackdown.

Abhisit had promised a probe of last month’s violence, just as he promised to investigate allegations of violence against Rohingya refugees in 2009. One month later, people are still wondering if action will replace those empty words.

On May 11, 2010, David Dadge, director of Vienna-based International Press Institute, called for a full-and-transparent investigation of the killing of Hiro Muramoto, the Reuters journalist who was shot dead while covering the April 10 crackdown.

Dadge said that “the failure to identify the killer [will] create an environment” which promotes impunity.

Former senator Jon Ungpakorn previously established Prachatai.com, a news website, to counter Thaksin’s repression of the mainstream media. The website is funded by money Jon received after accepting the Magsaysay Award in 2005 and was blocked in Thailand after April 10.

Jon, a staunch critic of Thaksin, wrote an essay for Prachatai.com that compared the killing of the Muslim protesters at Tak Bai under Thaksin’s administration with the April 10 crackdown.

In both cases, he said, “there was absolutely no offer to take responsibility — either personally or collectively as a government — for the consequences.

“Every time Abhisit looks in the mirror, he will see the face of Thaksin,” he said.

When in the opposition, Abhisit was a critic of Thaksin’s hard-fisted style of government. He opposed Thaksin’s draconian laws, policies and abuse of power. Abhisit must now ask himself if power has transformed him into the type of person he most loathes.

This article first appeared in the Jakarta Post, http://www.thejakartapost.com/news/2010/05/18/abhisit’s-violence-and-thaksin’s-abuse-power.html

Human Rights Under Thai Democrat Party: Dirty shame, Mr Clean

2010-01-25T13:05:00.004-07:00

Unlike any other political party in Thailand, the Democrat Party has a reputation of having a more liberal stance towards human rights. It was, in fact, one of the founding members of the Council of Asian Liberals and Democrats, a network of Asian political parties known to promote social justice, democracy, and human rights.

After Prime Minister Abhisit Vejjajiva assumed office in December 2008, he highlighted in a parliamentary speech that one priority of his government would be to promote the "respect of human rights". Known as Mr Clean for his incorruptible image, Mr Abhisit has been in power for more than a year now, and one is at a stage where one questions whether we are seeing any real progress in the advancement of human rights under Thailand's Democrat Party.

The 2010 World Human Rights Report by the New York-based Human Rights Watch (HRW) has drawn defensive opposition from the PM and cabinet members. They have attempted to dismiss the report as being biased and inconsistent with facts.

What the government did not take into consideration is that this report was written by one of the most internationally respected human rights NGOs in the world when it comes to its integrity and standards. Kofi Annan, former secretary-general of the UN, in his speech to the UN General Assembly in June 2006 referred to HRW as: "An admirable NGO we all know [...] which played a significant part in the effort to bring about the creation of the [UN] Human Rights Council."

It is easy for any government to dismiss human rights reports from the UN and NGOs without thoroughly assessing the reports. Yet, to assess whether the human rights situation in Thailand has improved or not, the government needs to address the questions raised by HRW (and other human rights NGOs).

While the government pledges to reverse the policy of the hawkish approach to human rights under ousted premier Thaksin Shinawatra, there has not been any real substantial improvement. This is the key point that HRW is portraying and is being overlooked by the government.

Unresolved cases of impunity under Thaksin's regime such as the extra-judicial executions of more than 2,500 alleged drug traffickers in 2002-03 or the Tak Bai massacre in Narathiwat province which caused the deaths of 85 unarmed protesters have not been seriously addressed under the Democrat rule.

While the Mr Abhisit highlighted - in his meeting with Angkana Neelaphaijit of the Working Group on Justice for Peace in 2008 - that the situation of the unrest in southern Thailand, including the case of the forced disappearance of Mrs Angkana's husband Somchai Neelaphaijit, a respected Muslim human rights lawyer, will be his government's priority, there is not yet any development regarding Somchai's whereabouts and who is behind his disappearance. It is the same for the continuing and worsening unrest in southern Thailand.

This government has received outcries of protest from Mr Antonio Guterres, the UN High Commissioner for Refugees twice in 2009. The first was regarding the deportation of Rohingya refugees in January 2009 and the latter was about the deportation of 4,600 Hmong refugees late last month. There was no report made to the public regarding the promise made by PM Abhisit to set up an impartial investigating team to look into the alleged torture committed by the Thai navy on the Rohingya.

In January 2009, foreign media outlets reported that hundreds of Rohingya refugees were towed out to sea in boats without engines, with little or no food and water provided.

The call last month by Mr Gueterres to halt the forced return of Lao Hmong, "some of whom have international protection needs" was not answered by the Thai government.

In both cases, the UNHCR was denied access to the refugees. Sadly, Mr Abhisit, during his chairmanship of Asean, also missed the opportunity of addressing the problem of Rohingya refugees at the regional level, when Bangkok served as the Asean chair from July 2008 to December 2009.

There are still a lot of glaring issues that this government must address. These include the scores of violations of freedom of expression, including infringement on internet freedom.

These concerns have been raised not only by HRW, but other prominent human rights NGOs such as Amnesty International, Reporters without Border (RSF), Article 19, and Southeast Asian Press Alliance.

Thailand's Press Freedom Index 2009 - a yearly research published by Paris based-RSF - is currently at number 130 from the overall 175 countries, making the country "under surveillance" by the organisation. Thailand's ranking lags behind other Asean members: Indonesia at 100, Cambodia at 117, and the Philippines at 122. In 2004, Thailand's ranking was at 59.

The arbitrariness on the use of the lese majeste law in violating freedom of expression is still in question.

In March 2009, more than 150 international dignitaries, world leaders and scholars called on PM Abhisit to amend the law to prevent abuses and damage to the reputation of Thailand and the monarchy and to consider withdrawing the lese majeste charges.

These signatories, who are concerned with the deteriorating situation of civil liberties, included Professor Noam Chomsky, an American intellectual; Lord Eric Avebury, the Vice Chair of UK Parliamentary Human Rights Group; Professor Walden Bello of the University of the Philippines; Dr Caroline Lucas, member of the European Parliament; Senator Francesco Martone of Italy, and others.

These concerns reflect that there is a valid case that human rights in Thailand is deteriorating and it warrants genuine attention by the government. This shall not be something to be dismissed or sidelined.

If the Thai government wishes to run for membership of the UN Human Rights Council (HRC) in 2010, it must make sure that all of these concerns are adequately addressed before its application, as it is stated that all HRC candidates need to "uphold the highest standards in the promotion and protection of human rights".

If Thailand fails to have any concrete improvement, it would have to prepare itself to be ready to be under criticism and scrutiny at the international level, not only by Human Rights Watch, but also by hundreds of NGOs, the United Nations, and the international governments at the UN.

And Thailand must know that the criticism and scrutiny will be at a more severe and intense level.

This article first appeared in the Bangkok Post, http://www.bangkokpost.com/print/31749/

พวกเขาตายจากการ “ไร้ซึ่งความหวัง”

2009-09-17T07:55:00.001-06:00

ปกป้อง เลาวัณย์ศิริ แปลและเรียบเรียงจาก They died from hopelessness โดย Voranai Vanijaka ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ วันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2552, http://www.bangkokpost.com/opinion/opinion/22538/they-died-fromhopelessness

หมายเหตุ: ผู้แปลขออุทิศบทความแปลชิ้นนี้ให้กับอับดุล ซาลามและฮามาทูลา ผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยาสองคนที่เสียชีวิตในที่คุมขังของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองในเดือนที่แล้ว และให้กับนโยบายทางด้านสิทธิมนุษยชนของพรรคประชาธิปัตย์ตามที่เสนอกับ กกต. เพื่อจดทะเบียนในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2550 ที่กล่าวว่าพรรคประชาธิปัตย์ให้รัฐ “มีความตระหนักในเรื่องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิ เสรีภาพ ความเสมอภาค การไม่เลือกปฏิบัติ มาตรการพิเศษสำหรับผู้ด้อยโอกาส” ผู้แปลขอขอบคุณคุณ Voranai Vanijaka นักข่าวหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เจ้าของบทความมาอย่างสูง ณ ที่นี้ด้วย

สุภาษิตหนึ่งกล่าวว่า “เวลาจะทำให้บาดแผลทุกอย่างหายได้” ไม่เพียงเช่นนี้เวลายังทำให้คนลืมและเดินต่อไป ดังเช่นกรณีนี้ที่เวลาทำให้นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีและประชาชนไทยลืมเหตุการณ์ของผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยาไปได้ราวกับว่าเหตุการณ์ดังกล่าวไม่เคยเกิดขึ้น

ก่อนกรณีสงกรานต์เลือด ก่อนการพยายามฆ่านายสนธิ ลิ้มทองกุล หรือก่อนการโฟนอินของนายทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี รวมถึงก่อนการแต่งตั้งผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ที่ในขณะนี้ยังตกลงกันไม่ได้) ประเด็นโรฮิงยาเป็นประเด็นใหญ่ที่สั่นเครือรัฐบาลใหม่ของนายกฯ หนุ่มคนนี้

ผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยาที่ว่านี้ได้นั่งเรือมาถึงทางตอนใต้ของประเทศไทย พร้อมกันกับข่าวที่ได้พาดหัวไปทั่วโลกที่มีการอ้างถึงการละเมิดสิทธิมนุษยชนโดยเจ้าหน้าที่ของไทยซึ่งรวมไปถึงข่าวว่ามีการทรมานอย่างเป็นระบบและการส่งผู้ลี้ภัยกลับออกไปยังทะเลโดยไม่มีอาหารหรือน้ำดื่มโดยมีจุดมุ่งหมายที่จะทำให้ผู้ลี้ภัยเหล่านี้เสียชีวิต นายกฯ อภิสิทธิ์ได้ให้สัมภาษณ์กับสำนักข่าวซีเอ็นเอ็นพร้อมกับสำนักข่าวตะวันตกโดยให้สัญญาว่าจะมีการตรวจสอบกรณีที่เกิดขึ้นเพื่อที่จะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น

สื่อต่าง ๆ ได้ส่งรูปและภาพวีดีโอคลิปที่อ้างว่าได้มีการทรมานผู้ลี้ภัยโดยเจ้าหน้าที่รัฐ คณะกรรมการตรวจสอบของรัฐบาลได้เห็นว่าหลักฐานเหล่านั้นไม่เพียงพอ และหลังจากนั้นทุกคนก็ลืมเรื่องของชาวโรฮิงยาไป

พวกเราทุกคนก็ดำเนินชีวิตอย่างปกติหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในต้นปีนี้ จนกว่ารายงานข่าวกลางเดือนสิงหาคมที่พูดถึงการเสียชีวิตของผู้ลี้ภัย (หรือ “แรงงานเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย”) ชาวโรฮิงยาสองคนในที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง จังหวัดระนอง จากความเห็นขององค์กรสิทธิมนุษยชนนายอับดุล ซาลาม (อายุ 18 ปี) ได้เสียชีวิตมาแล้วสามเดือนหลังจากอ้วกออกมาเป็นเลือดหลายครั้ง ในเดือนที่แล้ว (กลางเดือนสิงหาคม) นายฮามาทูลา (อายุ 15 ปี) ได้เสียชีวิตโดยไม่มีสาเหตุใด ๆ แต่นายแพทย์ธงชัย กีรติหาตยางกูรณ์ หมอในจังหวัดระนองให้ความเห็นว่าเหตุผลของการเสียชีวิตคือการอักเสบหรือติดเชื้ออย่างรวดเร็วที่หัวใจ

มันนับเป็นเรื่องที่น่าสงสัยว่าชายหนุ่มอายุ 18 และ 15 ปีจะเสียชีวิตจากหัวใจวายได้อย่างไร มันมีความเป็นไปได้มากกว่าที่พวกเขาเสียชีวิตจากการอดอาหารตามที่มีรายงานจากบางแหล่งข่าว แต่เหตุผลนี้ก็ยังถูกตั้งคำถามเนื่องจากพวกเขาได้รับอาหารตลอดที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาอดอาหารเองเพื่อฆ่าตัวตาย? แต่เขาจะทำอย่างนั้นไปทำไมละ?

แม้ว่าหัวใจวายหรือการขาดอาหารอาจจะเป็นเหตุผลที่พวกเขาเสียชีวิต แต่เหตุผลที่แท้จริงที่พวกเขาเสียชีวิต คือ การไร้ซึ่งความหวัง รายงานข่าวจากหมอประจำสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองได้กล่าวว่าผู้ลี้ภัยทั้งสองคนได้รับอาหารและยารักษาโรค แม้ว่าการบริการที่เขาได้รับก็ไม่ใช่การบริการระดับห้าดาวแต่ก็ไม่น่าจะเป็นเหตุผลที่นำไปสู่การเสียชีวิตได้

สิ่งที่ชาวโรฮิงยาสองคนขาด ตามแหล่งข่าวที่ว่านี้ คือ ความหวังและอนาคต

ทำไมพวกเขาถึงไร้ซึ่งความหวังละ?

นับจนถึงวันนี้เป็นระยะเวลาแปดเดือน (และกำลังเพิ่มขึ้นทุกวัน) ที่ผู้ลี้ภัยจำนวน 70 คนนี้ (ซึ่งแต่ละคนต้องจ่ายเงินค่าปรับ 2,000 บาทให้กับศาลจังหวัดระนองข้อหาเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย) ต้องอัดกันอยู่อย่างยัดเยียดในห้องเดียวในอาคารสองชั้น พวกเขาเหล่านี้ไม่ใช่อาชญากรคดีร้ายแรงหรือนักโทษสงครามแต่เป็นเพียงชาวบ้านและชาวไร่จากประเทศโลกที่สามที่ได้ทนทุกข์ทรมานกับความยากจนและการถูกกดขี่ที่บ้านเกิด พวกเขามีความกล้าหาญที่จะข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อจะตามหาความหวังและโอกาสในชีวิต แต่กลับต้องถูกทรมาน (ตามการกล่าวอ้าง) โดยเจ้าหน้าที่ทหารและโยนเข้าห้องขัง พวกเขาเหล่านี้ได้นั่งอยู่เฉย ๆ เป็นระยะเวลาแปดเดือน (และเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ) โดยไม่รู้ว่าจะอนาคตของพวกเขาจะเป็นอย่างไร

โลกนี้ได้ลืมพวกเขาไปแล้ว พวกเขาไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ในคุกเป็นระยะเวลานานเท่าไหร่ ไม่มีใครบอกเขาอะไรพวกเขาได้เลย แม้ว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้ถูกกระทำทารุณกรรมในสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองแต่พวกเขาได้ถูกกระทำทารุณและทอดทิ้งมาชั่วชีวิตและในระยะเวลาแปดเดือนที่ผ่านมาโดยเจ้าหน้าที่ไทยและรัฐบาลไทย

ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ถูกทอดทิ้งและกระทำทารุณกรรมเนื่องจากเจ้าหน้าที่ไทยไม่สนใจ ไม่มีเวลา หรือไม่มีความต้องการที่จะแก้ไขปัญหานี้ รัฐบาลไม่มีทิศทาง ไม่มีนโยบาย และไม่มีทางออก ชาวโรฮิงยาสองคนเสียชีวิตจากการนั่งเฉย ๆ เป็นระยะเวลาเจ็ดเดือน

จากการไร้ซึ่งความหวัง ไร้ซึ่งอนาคต พวกเขาสองคนนี้จึงถอนตัวเองออกมาจากความเป็นอยู่ หยุดการกินอาหารและหยุดซึ่งความสนใจอะไรทั้งสิ้น พวกเขาสูญเสียเป้าหมายที่จะมีชีวิตต่อไป ไม่ว่าการเสียชีวิตจะเกิดจากหัวใจวาย การอ้วกจนเสียชีวิต หรือเพียงแค่เสียชีวิตขณะนอนหลัก เหตุผลที่แท้จริงของการเสียชีวิตมีเหตุผลเดียวและเป็นเหตุผลเหมือนกัน คือ พวกเขาตายจากการไร้ซึ่งความหวัง ถ้าสถานการณ์จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร อับดุล ซาลามและฮามาทูลาก็จะเป็นเพียงสองคนแรกที่ต้องเสียชีวิตก่อน

ในขณะเดียวกัน ผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยามากกว่า 10 คนได้ไม่สบายเนื่องจากความอ่อนเพลี้ยและการขาดอาหารจากการถูกคุมขังเป็นระยะเวลานาน ชาวโรฮิงยาที่เหลือได้ถูกย้ายมาที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองที่ซอยสวนพลู กรุงเทพฯ

จากครั้งแรกที่ข่าวผู้ลี้ภัยโรฮิงยาที่ถูกนำเสนอกับสาธารณชนแปดเดือนที่ผ่านมา จนถึงขณะนี้ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับชาวโรฮิงยาอย่างเดียว คือ การถูกย้ายจากที่คุมขังแห่งหนึ่งไปสู่อีกแห่งหนึ่ง ในขณะเดียวกันนายกรัฐมนตรี สื่อมวลชน ประชาชนไทย และประชาคมโลกได้ก้าวเดินไปสู่เรื่องที่ “ใหญ่โต” กว่านี้ ซึ่งแน่นอนต้องรวมถึงความขัดแย้งระหว่างเสื้อเหลืองกับเสื้อแดงหรือปัญหาเศรษฐกิจที่มีผลกระทบกับชีวิตเราโดยตรง สิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้ลี้ภัยโรฮิงยา 78 คนที่ถูกคุมขัง (ลบสอง) ยังไงก็ไม่มีผลกระทบกับชีวิตเราอยู่แล้ว

นายพิทักษ์ จารุสมบัติ ผู้อำนวยการสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองกล่าวว่าทางสำนักงานจะไม่เปิดเผยว่าชาวโรฮิงยาจะถูกคุมขังนานแค่ไหน การที่เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะถูกคุมขังนานแค่ไหนละคือปัญหาหลัก พวกเขาจะต้องกัดฟันทนอีกนานแค่ไหนจนกว่าพวกเขาส่วนมากจะสูญเสียความหวัง นอนรอเฉย ๆ และเหี่ยวเฉาไป

สำหรับโลกภายนอก เวลาอาจจะเปลี่ยน เวลาอาจจะเยียวยาอะไรได้ เวลาอาจจะทำให้เราลืมและก้าวเดินไป แต่สำหรับผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยาที่เสียชีวิตไปสองคน สำหรับพวกเขาไม่ได้มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปเลย

ในระยะเวลาเจ็ดเดือนที่พวกเขาถูกคุมขังก่อนจะเสียชีวิต อับดุล ซาลามและฮามาทูลาได้นั่งอยู่ที่เดิม มองดูกำแพงที่เดิน นั่งเฉย ๆ ในที่แคบ ๆ โดยที่ไม่มีอะไรให้ทำนอกเหนือจากดูและรำลึกถึงความทุกข์ทรมานที่เกิดขึ้นกับร่างกายที่ถูกคุมขังในคุกและที่รุมเร้าอยู่ในจิตใจ พวกเขานั่งอยู่อย่างนั้นอย่างไร้ซึ่งความหวัง

ตีพิมพ์ครั้งแรกในประชาไท, วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2552, http://www.prachatai.com/journal/2009/09/25827

รายงานพิเศษ : โรฮิงยาส์ คือใคร

2009-08-24T12:54:00.005-06:00

รูปผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงยาส์ในบังกลาเทศ

ที่มาของภาพ http://www.zimphotography.com/editorial/publications/Yale.htm

เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2550 หนังสือพิมพ์มติชน ปีที่ 30 ฉบับที่ 10574 ได้ลงรายงานพิเศษ เรื่อง จับตา "ภัยความมั่นคงใหม่" "อาระกัน" "โรฮิงยา" ระวัง...เติมเชื้อไฟใต้ โดยทีมข่าวภูมิภาค ซึ่งข้อมูลหลายส่วนที่ปรากฏในบทความเป็นข้อมูลที่ไม่มีหลักฐานการยืนยัน และมีความรุนแรงเกินความเป็นจริง ซึ่งจะส่งผลกระทบกับชาวโรฮินยาส์โดยตรง รวมไปถึงความเข้าใจผิดต่อชาวมุสลิมด้วย

โรฮิงยาส์เป็นประชาชนที่นับถือศาสนาอิสลามในรัฐอารากัน (Arakan) เป็นชนกลุ่มน้อยในรัฐ และในอดีตได้รับการเหยียดหยามและเลือกปฎิบัติโดยรัฐบาลทหารพม่าอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากนโยบายแบ่งแยกแล้วปกครองของเจ้าอาณานิคมอังกฤษ ในสมัยที่พม่ายังตกเป็นอาณานิคม ในหลาย ๆ กรณี ชาวโรฮิงยาส์จะได้รับการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างมากโดยรัฐบาลทหารพม่า ซึ่งมีความแตกต่างกัน ตั้งแต่การบังคับไม่ให้เคลื่อนย้ายออกจากพื้นที่

ตามกฎหมายสัญชาติพม่าปี 1982 (Burma Citizenship Law) ชาวโรฮิงยาส์ต้องขออนุญาตจากรัฐบาลทหารถ้าจะออกจากพื้นที่ และต้องจ่ายเงินถ้าจะออกจากพื้นที่ ทำให้ชาวโรฮิงยาส์มีสถานภาพความเป็นอยู่ที่ต่ำมากเนื่องจากไม่สามารถหางานทำหรือค้าขายอย่างต่อเนื่องได้ (จากรายงาน สถานการณ์ในพม่า มกราคม-ธันวาคม 2004 ขององค์การนิรโทษกรรมสากล)

ชาวโรฮิงยาส์ยังถูกละเมิดไม่ให้รับสิทธิที่จะได้รับสัญชาติ ห้ามไม่ให้แต่งงานโดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลทหารพม่า และ นับว่าเป็นชนกลุ่มน้อยที่มีสถานการณ์ความเป็นอยู่ที่เลวร้ายที่สุดในพม่า ด้วยเหตุนี้ทำให้ชาวโรฮิงยาส์ต้องหนีภัยจากพม่าเป็นจำนวนมาก หากพิจารณา ณ จุดนี้แล้วก็จะพบว่า ชาวโรฮิงยาส์เหล่านี้จึงมีสถานะเป็นผู้ลี้ภัย ซึ่งโดยหลักปฏิบัติของนานาชาติแล้ว ผู้ลี้ภัย หรือผู้หนีภัยความตาย จะต้องไม่ถูกส่งกลับเพื่อไปเผชิญหน้ากับภาวะความเสี่ยงต่อชีวิต และจะต้องได้รับการช่วยเหลือคุ้มครองจากประเทศที่เข้าไปลี้ภัยด้วยหลักมนุษยธรรมในฐานะมนุษยชนคนหนึ่ง

ชาวโรฮิงยาส์ มีความแตกต่างกับประชาชนในรัฐอารากัน (คือเชื้อชาติยะไข่) ทั้งในด้านเชื้อชาติ ภาษา และวัฒนธรรม ภาษาที่พูด คือ ภาษาที่คล้ายกับภาษาที่พูดกันในบังกลาเทศ คือ ภาษาเบงกาลี

รัฐบาลทหารพม่ามีมุมมองว่าประชาชนชาวโรฮิงยาส์เข้ามาอยู่ในพม่าไม่นาน แต่จริง ๆ แล้วเข้ามาตั้งแต่ศตวรรษที่เจ็ด ทำให้รัฐบาลทหารมีอคติเป็นพิเศษว่าไม่ได้เป็นประชาชนชาวพม่า รวมถึงความแตกต่างในศาสนาและภาษา แต่วิถีชีวิต อีกทั้งด้วยประวัติศาสตร์ความขัดแย้งทางด้านเขตแดนระหว่างบังกลาเทศกับพม่าเลยทำให้ชาวโรฮิงยาส์ถูกมองว่าเป็นอื่นมากกว่าเดิม

ปัจจุบันในรัฐอารากันมีประชาชนทั้งหมดประมาณสามล้านคน และประชากรระหว่างเจ็ดแสนถึง 1 ล้านกว่าเป็นชาวโรฮิงยาส์ ในปี 1992 กระทรวงต่างประเทศของ SPDC ได้ออกแถลงการณ์ไม่รวมชาวโรฮิงยาส์ไว้ใน 135 เชื้อชาติในพม่า และจะไม่ให้การช่วยเหลือใด ๆ ทั้งสิ้น

และในปี 1978 รัฐบาลทหารพม่ามีนโยบาย "สร้างชาติพม่า" ที่เพื่อที่จะ "กำจัดชาวต่างชาติที่เข้ามาในประเทศอย่างผิดกฎหมาย" ทำให้ชาวโรฮิงยาส์ได้รับผลกระทบอย่างมาก

ชาวโรฮิงยาส์อยู่ในประเทศไทยเป็นเวลาหลายปีแล้วไม่ใช่ว่าเพิ่งเข้ามา หลาย ๆ ส่วนมีส่วนร่วมในขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยในพม่าในปี ค.ศ. 1988 แต่ด้วยวิถีชีวิตที่นับถือศาสนามุสลิมทำให้มีข้อจำกัด

ปัจจุบันมีชาวโรฮิงยาส์ที่หลบภัยออกมาจากรัฐอารากันจำนวนมาก ตั้งแต่ในบังกลาเทศ ปากีสถาน มาเลเซีย และเชื่อว่ามีจำนวนมากกว่าหนึ่งหมื่นคนในประเทศไทย แต่สถานการณ์ในประเทศไทยนับว่าค่อนข้างจะเลวร้ายเช่นเดียวกัน เนื่องจากกลุ่มชนกลุ่มน้อย 14 กลุ่มที่รัฐบาลไทยกำลังตรวจสถานภาพทางกฎหมาย ชาวโรฮิงยาส์ไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้ด้วย ทั้ง ๆ ที่ในกลุ่มนี้มีประชาชนชาวพม่าอยู่ อีกทั้งเจ้าหน้าที่ไทยยังมีความรู้เกี่ยวกับชาวโรฮิงยาส์น้อยเลยไม่ได้รับสิทธิใด ๆ เลย

อย่างที่กล่าวมาข้างต้น การที่ชาวโรฮินยาส์เข้ามาในประเทศไทยอย่างผิดกฎหมาย ก็เนื่องด้วยต้องการหนีความยากลำบากที่เกิดจากการถูกกดขี่โดยรัฐบาลเผด็จการทหารพม่า ซึ่งการเข้ามาของชาวโรฮิงยาส์ในประเทศไทยก็ไม่แตกต่างชนชาติอื่นๆ ในพม่าตอนนี้ ร่วมถึงการเดินทางเข้ามาในอดีตของชาวอินเดีย ชาวจีน ชาวเวียดนาม บ้างก็หนีภัยสงคราม บ้างก็หนีการกดขี่ข่มเหง บ้างก็หนีความอดยาก ซึ่งก็ไม่ต่างจากปัจจุบันของคนไทยที่ไปทำงานในต่างประเทศหลายหมื่นคน ก็ต้องการหนีความยากลำบากเช่นเดียวกัน การเขียนบทความชิ้นนี้ก็ด้วยความหวังว่าประชาชนไทยจะต้อนรับผู้ที่เดือดร้อนจากความทุกข์ยาก ให้สามารถมีชีวิตที่ปกติสุขในประเทศไทยได้ ไม่ใช่จะต้อนรับแต่เพียงนายทุนกับนักท่องเที่ยวรวยๆ เพียงอย่างเดียว เพราะในร่างกายของเราทุกคนที่เป็นเชื้อชาติไทย แต่ในความเป็นจริงกลับมีเชื้อชาติต่างๆอยู่ในร่างกายหลายเชื้อชาติ การเข้ามาในประเทศไทยของคนชื้อชาติต่างๆมีมานานแล้ว มิหนำซ้ำคนเหล่านี้ก็ได้มาสร้างความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจให้กับสังคมไทยตั้งแต่อดีตจนมาถึงปัจจุบันด้วย

การที่รายงานพิเศษของหนังสือพิมพ์มติชนพยายามที่จะเชื่อมโยงชาวโรฮิงยาส์ที่เข้าเมืองผิดกฎหมายเข้ากับขบวนการที่ผิดกฎหมายและปัญหาในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ อาจจะเป็นข้อมูลที่ไม่ตรงกับความเป็นจริง เพราะเท่าที่เรารับรู้กันแรงงานข้ามชาติกลุ่มต่างๆ ที่เข้ามาให้ประเทศไทยส่วนใหญ่เป็นคนที่ทำงานสุจริต เช่น ทำงานบ้าน ทำงานในโรงงาน ทำงานในภาคอุตสาหกรรมประมง ทำงานก่อสร้าง ทำงานในร้านอาหาร เป็นต้นและด้วยเหตุผลที่แรงงานเหล่านี้มีสถานะที่ผิดกฎหมาย จึงเป็นช่องทางให้เกิดการโดนกดขี่จากนายจ้างและเจ้าหน้าที่รัฐบางคนอีกด้วย

เมื่อพูดถึงการทำงานที่ผิดกฎหมายในหมู่บุคคลที่เข้าเมืองผิดกฎหมายก็อาจจะมีบ้างเช่นเดียวกับสังคมทุกสังคม และก็เช่นเดียวกับสังคมไทยด้วย แต่เราจะต้องไม่เหมารวมทั้งหมด เพราะมันเป็นเรื่องของบุคคลไม่ใช่เชื้อชาติ เช่นเดียวกันในรายงานของมติชน พยายามที่จะเชื่อมโยงชาวโรฮิงยาส์เข้ากับความรุนแรงในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งเป็นการมองด้วยทัศนคติ "มุสลิมเท่ากับการก่อการร้าย" ซึ่งการมองเช่นนี้เป็นการมองที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ในภาคใต้แล้ว ยังเป็นการมองที่ช่วยสนับสนุนการเกลียดชังกันทางเชื้อชาติเพิ่มขึ้นด้วย เพราะคนมุสลิมถูกกดขี่จริงในภาคใต้และการถูกกดขี่ก็เกิดจากการไม่ได้รับความเป็นธรรมจากรัฐไทย แต่การต่อสู้เพื่อต้องการปลดปล่อยจากการกดขี่นั้นมีหลายแนวคิด เหตุการณ์ที่เกิดในภาคใต้ก็เป็นเพียงแนวคิดหนึ่ง และใช่ว่าคนมุสลิมทุกคนจะเห็นด้วยกับวิธีการการต่อสู้ที่เกิดขึ้นในภาคใต้ แต่การที่คนมุสลิมจะเห็นใจกันและช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็เป็นเรื่องที่สามารถเกิดขึ้นได้ เพราะฉะนั้นผมหวังว่ารัฐบาลไทยจะไม่ใช้ข้ออ้างนี้ในการผลักดันชาวโรฮิงยาส์ไปเผชิญหน้ากับความตายในประเทศพม่า ซึ่งเป็นการกระทำที่ไร้มนุษยธรรมอย่างยิ่ง

บทความนี้เขียนกับ จารุวัฒน์ เกยูรวรรณ, พิมพ์ในประชาไท หนังสือพิมพ์ออนไลน์, วันที่ 3 มีนาคม 2007, http://www.prachatai.com/journal/2007/03/11803

'พระนเรศวรมหาราช' เมื่อไหร่ 'ประวัติศาสตร์ชาตินิยม' จะหมดไป

2009-08-24T12:45:00.004-06:00

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ไปช่วยอบรมน้อง ๆ จากโรงเรียนมัธยมต่าง ๆ ในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด ที่สวนรถไฟ หลังจากได้รับการชวนจากเพื่อนที่ทำงานอยู่ที่องค์การนิรโทษกรรมสากล (ประเทศไทย) ในหัวข้อสิทธิมนุษยชนพื้นฐาน โดยมีกิจกรรมหลาย ๆ อย่างที่ทางผู้จัดได้คิดขึ้นมาเพื่อเสริมสร้างมุมมองทางสิทธิมนุษยชนให้กับน้อง ๆ

โดยผมได้ประจำฐานอยู่ที่ฐานเรือมนุษย์ ซึ่งเป็นเกมส์ที่องค์กรทางด้านสิทธิมนุษยชนจนถึงคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติได้อย่างใช้อย่างบ่อยครั้ง ในการอบรมประชาชนทั่ว ๆ ไป ซึ่งเกมส์นี้จะอธิบายสถานการณ์อย่างหนึ่งว่า ขณะที่เรือลำหนึ่งกำลังนำผู้โดยสารจำนวนแปดคน ซึ่งประกอบไปด้วยคนหลากหลายอาชีพ หลายอายุ สถานภาพที่ไม่เหมือนกันลงเรือ (เช่น เด็ก คนชรา ผู้ป่วยโรคเอดส์ ฝรั่ง คนงาน นักการเมือง) และเรือลำนี้กำลังจม เราจะตัดสินให้ใครลงแพ เพื่อให้รอดชีวิต (ซึ่งท้ายที่สุดแล้วจะมีคำอธิบายว่า สิ่งที่มนุษย์ทุกคนมีเหมือนกันทุกคนรักชีวิตเหมือนกันและมีสิทธิและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกันโดยที่ไม่มีใครสามารถเอาสิ่งนี้จากเราไปได้ ซึ่งเป็นพื้นฐานของสิทธิมนุษยชน)

ผมกับพี่ที่เป็นเจ้าหน้าที่คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติคิดอะไรสนุก ๆ ขึ้นมา เลยตัดสินใจรวม "ผู้ลี้ภัยชาวพม่าที่หลบนี้เข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย" เข้าไปด้วย เพื่อทำให้สถานการณ์มีความเป็นจริงมากขึ้น เมื่อถามน้อง ๆ หน้าตาบ้องแบ้วคนหนึ่งว่า "ควรจะให้ใครอยู่บนเรือ" ผมได้คำตอบคล้าย ๆ กันจากน้อง ๆ หลาย ๆ คนว่าให้ "พม่าอยู่บนเรือ เพราะหลบนี้เข้าเมืองผิดกฎหมายบ้าง" หรือ "เพราะพม่ามาบุกตีกรุงศรีอยุธยา" แต่ "ฝรั่ง" ไม่เคยมาบุกประเทศไทย

ก่อนที่ผมจะอธิบายให้น้อง ๆ ฟังไป

"ว่าสถานการณ์ในประเทศพม่า ส่งผลให้ประชาชนชาวพม่าจำนวนหลายล้านคนต้องหนีภัยสงครามเข้ามาในเมืองไทยและว่ามันเป็นสิทธิของเขาในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ที่จะอยากมีชีวิตและเป็นหน้าที่ของรัฐบาลไทยที่ต้องให้ความช่วยเหลือคนพวกนี้ในฐานะที่ไทยเป็นภาคีต่อกติกาต่าง ๆ กับสหประชาชาติ"

ผมก็ถามน้อง ๆ พวกนี้กลับไปว่า "ทำไมถึงคิดเช่นนั้น" น้อง ๆ ก็ตอบกลับมาทันควัน โดยไม่ต้องถามว่า "พวกพม่าบุกกรุงศรีอยุธยา เผากรุงศรีอยุธยา และฆ่าคนไปเยอะ เหมือนในหนังพระนเรศวร"

ครับ...

กี่รุ่นถึงกี่รุ่น นักเรียน เยาวชนไทยก็มีอคติต่อประชาชนพม่า ผ่านการศึกษา "ประวัติศาสตร์ชาตินิยมไทย" ที่ได้รับการผลิตซ้ำ ผลิตซากอย่างต่อเนื่อง ยิ่งหลัง ๆ นี้มีภาพยนตร์ชาตินิยมไม่ว่าจะเป็นบางระจัน ศรีสุริโยไท จนถึง พระนเรศวรมหาราชที่กำลังทำเงินถล่มถลายตอนนี้ ก็เป็นเครื่องยึดถือได้ว่า มุมมองของคนไทยต่อประชาชนพม่าก็จะยังมีอคติ ความเกลียดชังอย่างต่อเนื่อง

ในฐานะที่ผมไม่ใช่นักประวัติศาสตร์ ไม่ใช่นักโบราณคดี ก็ต้องยอมรับในประวัติศาสตร์ที่ว่ากันว่า พม่าได้บุกมาเผากรุงศรีอยุธยา

แต่ในขณะเดียวกันเราไม่ควรมีอคติมากเกินไปโดยเฉพาะกับประชาชนพม่าและผูกติดกับเรื่องนั้นมากเกินไป

และไม่ควรมองประวัติศาสตร์ด้านเดียว...

...เพราะในขณะเดียวกันกองทัพสยามก็ถูกเปรียบเทียบโดยประเทศเพื่อนบ้านว่าเป็น "จักรวรรดินิยมเล็ก ๆ" ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จากหลาย ๆ กรณีผ่านการนำทหารไปบุกเผากรุงเวียงจันทร์ เผาวัดทั่วนครเวียงจันทร์ และเกณท์แรงงานและเชลยศึกลาวมาขุดคลองแสนแสบ การนำทหารไปเผานครเสียบเรียบของกัมพูชา เข้าตีเมืองปัตตานีดารุซารัม ซึ่ง "อาชญากรรม" เหล่านี้ก็มีความเป็นใกล้เคียงกับสถานการณ์ยุคใกล้มากกว่า เพราะเกิดขึ้นในสมัยการสร้างชาติ "ไทย" ในสมัยของกรุงรัตนโกสินทร์

ในทศวรรษที่ 1970 ประเทศไทยและ "ทหารกล้าของพระนเรศวร" ก็มีส่วนสำคัญจนถึงการส่งทหารไปรบกับกองทัพของประชาชนชาวเวียดนามและ ใน "สงครามลับ" (secret war) กับกองทัพประเทศลาวในลาว และเป็นยอมใช้ฐานทัพไทยเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ใช้เป็นฐานทัพในกับกองทัพสหรัฐฯ ในการเป็นจุดยุทธศาสตร์ในการทิ้งระเบิดมากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์เวียดนามเหนือและใต้ (ซึ่งเวียดนามถูกทิ้งระเบิดรวมแล้วสี่เท่ามากกว่าระเบิดที่ถูกทิ้งทั่วโลกในสงครามโลกครั้งที่สอง) และเร็ว ๆ นี้ คือ ส่งทหารไปรับใช้รัฐบาลสหรัฐในสงครามในอิรัก

---

การศึกษาประวัติศาสตร์ควรมองจากหลายด้าน เพราะประวัติศาสตร์ในหลาย ๆ ครั้ง ได้รับการใช้เป็นเครื่องมือในการสร้างกระแสชาตินิยมคับแคบ

ความศักดิ์สิทธิื์์์ืของพระนเรศวรก็ยังเป็นข้อถกเถียงกันจากประวัติศาสตร์หลาย ๆ ด้าน รวมถึงข้อบันทึกของนักศาสนาที่เข้ามาเผยแพร่ศา่สนาในช่วงนั้น หรือ ประวัติศาสตร์ของพม่าที่ให้ข้อสังเกตว่า พระมหาอุปราชาไม่ได้เสียชีวิตจากพระปฎักและ พระนเรศวรมหาราชใช้ปืนยิงพระมหาอุปราชจนสวรรณคตหรือถูกปืินจากทหารฝั่งกรุงศรีอยุธยายิง โดยแตกต่างจากข้อสังเกตของประวัติศาสตร์ชาตินิยมไทยที่เชิดชูว่าพระนเรศวรได้ัสังหารพระมหาอุปราชาอย่างกล้าหาญ (ดูปาจารยสาร ฉบับ มีนาคม-มิถุนายน 2544)

ผมเคยคิดครั้งหนึ่งว่าสักวันหนึ่งประวัติศาสตร์ไทยจะถูกสอนอย่างรอบด้าน ไม่ต้องท่องจำ มีประวัติศาสตร์ที่ได้รับการมองจากหลายๆ มุม เหมือนหนังสือชื่อ "ประวัติศาสตร์ของประชาชนชาวสหรัฐ" (The People"s History of the United States) ที่เขียนโดย Howard Zinn นักประวัติศาสตร์ของสหรัฐ ที่ได้เขียนหนังสือ ที่นำมุมมองการมองประัวัิติศาสตร์จากชนชั้นล่าง คนชายขอบในสหรัฐ ไม่ว่าจะเป็นคนผิวดำ อินเดียนแดง นักสังคมนิยม จนถึงแรงงานชาวแม็กซิกันมามองประวัติศาสตร์ ต่างจากประัวัติศาสตร์รัฐที่มองจากบนลงล่าง

เมื่อได้ดูหนังเรื่องนี้แล้ว...ความฝันผมก็ยังอยู่ยาวไกลมาก

........................

อ้างอิง

1. "A People"s History of the United States" by Howard Zinn

เป็นหนังสือประวัติศาสตร์ของสหรัฐฯ ที่ได้รับการพูดถึงมากที่สุดในปัจจุบัน และได้รับการโจมตีต่อเนื่องจากนักประวัติศาสตร์ นักการเมืองอนุรักษ์นิยม หนังสือที่พูดถึงประวัติศาสตร์สหรัฐฯ ตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1492 - 2002 รวมถึง การก่ออาชญากรรมของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส กับชาวพื้นเมืองอินเดียนแดง จนถึง การถูกริดรอนสิทธิของประชาชนผิวดำอย่างต่อเนื่อง หนังสือได้เข้ารอบสุดท้ายรางวัลหนังสือแห่งชาติปี 1980 (National Book Award)

2. ปาจารยสาร (ปีที่ 27 ฉบับที่ 3 มีนาคม-มิถุนายน 2544)

ตีพิมพ์ครั้งแรกในประชาไท หนังสือพิมพ์ออนไลน์, 2 กันยายน 2007,
http://www.prachatai.com/journal/2007/02/11542

Human Rights in Asean: a Struggle Going Nowhere?

2009-08-23T09:32:00.002-06:00

The 42nd Asean Ministerial Meeting (AMM) that has just concluded in Phuket, Thailand, might bring up the question of whether Asean (the Association of Southeast Asian Nations) is able to transform itself into an organization capable of effectively addressing the human rights issues in the region. Asean’s image as a “governments’ club” continues to be questioned amidst claims by its top officials that it wants to be more “people-oriented.”

After long months of continued engagement with the High Level Panel on the establishment of the Asean human rights body (HLP) by an Asean-based civil society network of more than 60 human rights organizations across the region, many civil society actors and Asean observers are faced with the question of whether engagement on the thorny issue of human rights within Asean is actually bearing fruit or is simply destined to be a barren struggle.

When the HLP—a 12-member panel tasked by Asean’s foreign ministers to come up with the terms of reference (TOR) on the Asean human rights body—released its first statement in July 2008 in Singapore, it said it was “important to engage with Asean civil society in [its] work.” Asean civic groups were consequently hopeful that the regional body would finally accept the principle of participatory democracy and good governance after all these years of pressuring and lobbying.

From July 2008 to July 2009, the civic groups submitted documents from dozens of national and regional conferences demanding that Asean install the mandates for the human rights mechanism in order to facilitate fact-finding investigations, receive complaints from human rights victims and organizations, and conduct reviews on the human rights situation in the member countries. These demands were also put forward in the meetings with the HLP in the regional interface between the HLP and civil society groups in Manila in September 2008, and then in Kuala Lumpur in March 2009.

The final TOR of the Asean Inter-governmental Commission on Human Rights (AICOHR), adopted by the Asean foreign ministers on 20th July in Phuket, does not, however, honor such recommendations from the key stakeholder. While the Thai Prime Minister Abhisit Vejjajiva, who is currently Asean chairman, recently rebutted the criticisms on the AICOHR by saying that the body serves twin purposes of promoting and protecting human rights, it should be noted that the mandate in the final TOR that was made public by the Asean Secretariat was mainly on the promotional side. It advocated raising human rights awareness and providing services concerning human rights to Asean’s sectoral bodies. There was no such article mentioning any form of redress or action by AICOHR if a member state conducted human rights violations.

“We are disappointed to see that the final version of the TOR is less than the minimum credibility of protection mandate,” said Rafendi Djamin, the convener of the SAPA Task Force on Asean, at a press conference. “For any regional human rights commission to function effectively, it at least must have a minimum protection mandate such as conducting country visits to areas of human rights violations,” he added.

While Asean officials may praise themselves for taking such a progressive leap on this initiative, we must also take note that Asean falls far behind Europe, Africa and the Americas with regard to the creation of a similar mechanism. The other regions have not only set up commissions capable of conducting investigations into human rights violations for decades, they have also implemented human rights courts, namely the European Court of Human Rights (set up in 1959), the Inter-American Court of Human Rights (1979), and the African Court for Human and Peoples’ Rights (2004).

The discussion for creating an Asean Court for Human Rights in the future, something civil society groups long for, is a taboo subject among Asean’s policymakers.

To Watshlah Naidu, a women’s rights advocate with the International Women’s Rights Action Watch, Asean needs a reality check. “Asean is a region that is packed with series of human rights violations ranging from extrajudicial executions and women’s rights being violated through labor exploitation, trafficking and sexual exploitation,” said Naidu.

Most importantly, Asean continues to be unable to resolve the worsening human rights crisis in Burma, an Asean member since 1997 that has created a refugee crisis in Southeast Asia. With the existing weak TOR, how can Asean seek to improve the plight of the ethnic nationalities that are continually oppressed by the Burmese military regime and the continuing detention of more than 2,000 political prisoners including the never-ending detention of Aung San Suu Kyi. Asean must act to ensure that human rights can be effectively protected. Asean governments must not be naïve in thinking that once the AICOHR is initiated, international criticism of the region’s human rights standards will be targeted toward the commission. Asean governments must be prepared to be tested nationally and internationally on whether they can adapt and be responsive to challenges beyond traditional security issues. Most importantly, Asean and AICOHR should be ready to answer to their peoples and the international community.

This article is first published in The Irrawaddy, 22 July 2009, http://www.irrawaddymedia.com/print_article.php?art_id=16380

ปกป้อง เลาวัณย์ศิริ: คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียน: ความสำเร็จหรือความล้มเหลวของอาเซียน?

2009-08-23T09:19:00.003-06:00

การประชุมคณะรัฐมนตรีอาเซียนครั้งที่ 42 (ASEAN Ministerial Meeting) ที่เพิ่งยุติไปที่จังหวัดภูเก็ตได้สร้างคำถามให้กับนักวิชาการ องค์กรสิทธิมนุษยชน และนักวิเคราะห์ว่าสมาคมประชาชาติเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรืออาเซียนจะสามารถเป็นองค์กรระดับภูมิภาคที่มีศักยภาพในการแก้ปัญหาสถานการณ์สิทธิมนุษยชนในภูมิภาคได้อย่างมีประสิทธิภาพหรือไหม หรือจะเป็นได้เพียงแต่ “ชมรมของเจ้าหน้าที่รัฐ” ตามที่ได้มีการวิพากษ์วิจารณ์กันมาตลอด หาใช่องค์กรที่มี “ประชาชนเป็นศูนย์กลาง” (people-oriented ASEAN) ตามที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงของอาเซียนต้องการให้ประชาชนเห็นเป็นอย่างนั้น

ในระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาที่ได้ภาคประชาสังคมได้มีการรณรงค์กับคณะทำงานระดับสูงว่าด้วยองค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียน (High Level Panel on ASEAN Human Rights Body) เพื่อผลักดันให้องค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียนมีอำนาจหน้าที่ตามหลักสากลเพื่อคุ้มครองสิทธิมนุษยชนในภูมภาคได้ ภาคประชาสังคมได้ตั้งคำถามว่าการรณรงค์เพื่อให้อาเซียนก่อตั้งองค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียน (ASEAN human rights body) ที่มีอำนาจในการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนในภูมิภาคจะเป็นเรื่องที่คุ้มค่ากับการทุ่มเทหรือเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์

หลังจากคณะรัฐมนตรีอาเซียนได้แต่งตั้งคณะทำงานระดับสูงฯ เพื่อวางร่างขอบเขตอำนาจหน้าที่ (Terms of Reference) ขององค์กรสิทธิมนุษยชนในการประชุมคณะรัฐมนตรีอาเซียนครั้งที่ 41 ที่ประเทศสิงคโปร์ในเดือนกรกฎาคมปีที่แล้ว คณะทำงานระดับสูงฯ ได้สร้างความหวังให้กับภาคประชาสังคมอาเซียนว่าอาเซียนในที่สุดจะยอมรับหลักประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมและหลักธรรมมาภิบาลโดยการออกแถลงการณ์ว่าคณะทำงานฯ “เห็นความสำคัญในการทำงานร่วมกับภาคประชาสังคมอาเซียนในการ [วางร่างขอบเขตอำนาจหน้าที่ขององค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียน]

ในเดือนกรกฎาคมปีที่แล้วเป็นต้นมา กลุ่มองค์กรภาคประชาชนอาเซียนที่ได้ติดตามกระบวนการนี้ได้รวบรวมข้อเสนอหลักสามข้อซึ่งเป็นผลสรุปจากการระดมสมองในระดับประเทศและระดับภูมิภาคหลายสิบครั้งว่า: หนึ่ง องค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียนอย่างน้อยต้องสามารถมีอำนาจในการจัดการทีมผู้เชี่ยวชาญในการตรวจสอบการละเมิดสิทธิมนุษยชนเมื่อมีการละเมิดสิทธิมนุษยชน สอง ต้องสามารถรับเรื่องร้องเรียนจากเหยื่อจากการละเมิดสิทธิมนุษยชนหรือองค์กรสิทธิมนุษยชน และสาม ต้องทำการตรวจสอบสถานการณ์การละเมิดสิทธิมนุษยชนในประเทศสมาชิกได้อย่างเป็นประจำ ข้อเรียกร้องเหล่านี้ได้นำเสนอต่อคณะทำงานระดับสูงฯ ในการประชุมร่วมระหว่างคณะทำงานระดับสูงฯ กับภาคประชาสังคมในกรุงมานิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ในเดือนกันยายนปีที่แล้วและในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ในเดือนมีนาคมปีนี้

แต่อย่างไรก็ดี กรอบขอบเขตการทำงานของ “คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนระหว่างรัฐบาลอาเซียน” (ASEAN Inter-governmental Commission on Human Rights ซึ่งเป็นชื่อที่รัฐมนตรีอาเซียนตั้งแทนองค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียน) ที่การประชุมคณะรัฐมนตรีอาเซียนเห็นชอบในวันที่ 20 กรกฎาคมที่ผ่านมา หาได้มีข้อเสนอแนะในส่วนนี้จากภาคประชาสังคมอาเซียนไม่

หลังจากที่นักวิชาการและภาคประชาชนได้ออกมาวิพากษ์วิจารณ์ว่าคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนฯ เป็นเพียงองค์กรที่ไม่สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพเนื่องจากเป็นเสมือนเสือที่ไม่มีฟันในการกัดผู้ที่ละเมิดสิทธิมนุษยชน (Tiger without teeth) นายอภิสิทธิ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีและประธานอาเซียนได้ออกมาปกป้องว่าองค์กรนี้มีเป้าหมายสองอย่างในการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชน แต่หากเราได้ศึกษากรอบขอบเขตการทำงานที่ได้เปิดเผยโดยสำนักเลขาธิการอาเซียน เราจะเห็นภาพที่ตรงกันข้าม เนื่องจากองค์กรนี้สามารถทำได้เพียงส่งเสริมสิทธิมนุษยชน เช่น ส่งเสริมความเข้าใจด้านสิทธิมนุษยชนและให้ความช่วยเหลือกับองค์กรในอาเซียนเกี่ยวข้องกับสิทธิมนุษยชนเป็นต้น แต่ไม่ได้มีการพูดถึงอำนาจในการเข้าไปตรวจสอบในประเทศนั้น ๆ เวลามีการละเมิดสิทธิมนุษยชนโดยรัฐสมาชิก

“เรารู้สึกผิดหวังมากที่เห็นว่ากรอบขอบเขตอำนาจของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนฯ ต่ำกว่าความคาดหวังมาก” ราเฟนดี เดจามิน (Rafendi Djamin) นักสิทธิมนุษยชนจากประเทศอินโดนีเซียและผู้ประสานงานคณะทำงานองค์กรภาคประชาชนเพื่อติดตามสิทธิมนุษยชนในอาเซียน (Task Force on ASEAN and Human Rights) กล่าวในการแถลงข่าววิจารณ์ขอบเขตอำนาจคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนฯ ราเฟนดียังกล่าวเพิ่มว่า “ถ้าอาเซียนมีความต้องการให้คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนฯ จะทำหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ คณะกรรมการนี้ต้องมีอำนาจในการคุ้มครองประชาชนอาเซียนจากการถูกละเมิดสิทธิมนุษยชนโดยการเข้าตรวจสอบการละเมิดสิทธิมนุษยชน”

ภาคประชาสังคมอาเซียนยังได้ตั้งความกังวลว่าคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนฯ (ซึ่งจะก่อตั้งเสร็จภายในเดือนตุลาคมปีนี้ ตรงกับการประชุมสุดยอดอาเซียนครั้งที่ 15 ที่ประเทศไทย) จะเปิดพื้นที่ให้ภาคประชาสังคมที่ทำงานด้านสิทธิมนุษยชนและความยุติธรรมในสังคมมากแค่ไหน เนื่องจากกรอบขอบเขตการทำงานของคณะกรรมการให้ความยอมรับกับองค์กรวิชาชีพที่อาเซียนอ้างว่าเป็นองค์กรภาคประชาสังคมอยู่เพียงห้าสิบองค์กรเท่านั้น โดยที่องค์กรเหล่านี้ที่ไม่ได้ทำงานทางด้านสังคมหรือทางด้านสิทธิมนุษยชน เช่น องค์กรหมากรุกอาเซียน (ASEAN Chess Association) องค์กรเครื่องสำอางอาเซียน (ASEAN Cosmetic Association) สมาคมน้ำมันพืชอาเซียน (ASEAN Vegetable Oils Club) เป็นต้น

รัฐบาลอาเซียนมองการเกิดขึ้นของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนฯ นี้เป็นความสำเร็จทางด้านสิทธิมนุษยชนของอาเซียนแต่กลับไม่ได้มองในภาพกว้างว่าการพัฒนาทางด้านสิทธิมนุษยชนในอาเซียนได้อยู่ห่างไกลภูมิภาคอื่นมาก เมื่อเปรียบเทียบกับภูมิภาคยุโรป แอฟฟริกา และทวีปอเมริกา สามภูมิภาคนี้ไม่เพียงได้ก่อตั้งคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนระดับภูมิภาคที่มีอำนาจในการตรวจสอบการละเมิดสิทธิมนุษยชนในประเทศสมาชิกเป็นระยะเวลาหลายทศวรรษแล้ว ทวีปเหล่านี้ได้มีการก่อตั้งศาลสิทธิมนุษยชนระดับภูมิภาค (ยุโรปได้มีการก่อตั้งในปี 1959 ทวีปอเมริกาในปี 1979 และแอฟฟริกาในปี 2004) เพื่อออกมาตรการที่มีผลบังคับทางกฎหมายในการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน แต่สำหรับอาเซียนนั้นการพูดคุยเรื่องความเป็นไปได้ในการก่อตั้งศาลสิทธิมนุษยชนอาเซียนนับว่ายังเป็นเรื่องต้องห้าม (taboo) สำหรับรัฐบาลอาเซียนส่วนมาก

วัชชาลา นัยดู (Wathslah Naidu) นักกิจกรรมทางด้านสิทธิผู้หญิงชาวมาเลเซียและเจ้าหน้าที่เครือข่ายปฏิบัติงานสากลเพื่อสิทธิสตรี (International Women’s Rights Action Watch) กล่าวว่า “อาเซียนจำเป็นต้องมองว่าสถานการณ์สิทธิมนุษยชนในภูมิภาคเลวร้ายแค่ไหนเพื่อสะท้อนว่าถ้าคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนฯ มีเพียงอำนาจการในการส่งเสริมสิทธิมนุษยชน สถานการณ์ในภูมิภาคจะพัฒนาไปได้อย่างไร”

“อาเซียนเป็นภูมิภาคที่มีการละเมิดสิทธิมนุษยชนเป็นจำนวนมาก ตั้งแต่การใช้ฆาตกรรมโดยไม่ผ่านกระบวนการยุติธรรมโดยเจ้าหน้าที่รัฐ (extrajudicial executions) และผู้หญิงได้รับการละเมิดสิทธิตั้งแต่การค้าผู้หญิงจนไปถึงการกดขี่แรงงาน” วัชชาลากล่าว

ที่สำคัญที่สุด อาเซียนยังไม่สามารถแก้ไขปัญหาการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและเลวร้ายลงในประเทศพม่า (ซึ่งเป็นสมาชิกของอาเซียนตั้งแต่ปี 1997 ได้) การที่คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนจะมีขอบเขตการทำงานที่อ่อนแอจะสามารถตอบคำถามกับสถานการณ์ผู้ลี้ภัยจากพม่า การกดขี่และละเมิดสิทธิมนุษยชนกลุ่มชาติพันธุ์ในพม่า และการคุมขังนักโทษทางการเมืองมากกว่าสองพันคนรวมถึงออง ซาน ซู จี ผู้นำพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยอย่างไม่มีกำหนดได้อย่างไร

ท้ายที่สุดนี้ รัฐบาลอาเซียนไม่ควรคิดอย่างไร้เดียงสาว่าการก่อตั้งคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนที่มีแต่ชื่อแต่ไม่มีอำนาจหน้าที่ในการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนจะเป็นการพัฒนาที่เพียงพอในการลดแรงกดดันจากองค์กรสิทธิมนุษยชน อาเซียนต้องพร้อมที่จะตอบคำถามไม่เพียงแต่จากประชาคมอาเซียนแต่จากประชาคมโลกว่าอาเซียนมีท่าทีในการแก้ไขอย่างไรหากคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนอาเซียนจะทำได้เพียงแต่หน้าที่ส่งเสริมสิทธิมนุษยชน แต่ไม่สามารถพัฒนาสิทธิมนุษยชนในภูมิภาคได้อย่างเป็นรูปธรรม หากอาเซียนไม่สามารถทำได้ อาเซียนอาจจะถูกมองว่าเป็นองค์กรที่สามารถดูแลเรื่องความมั่นคงของรัฐเพียงเท่านั้น แต่เป็นองค์กรล้าหลังที่ไม่สามารถปรับตัวเพื่อแก้ปัญหาภูมิภาคที่มีผลกระทบกับความมั่นคงของประชาชนของตัวเองได้

ตีพิมพ์ครั้งแรกในประชาไท หนังสือพิมพ์ออนไลน์, วันที่ 22 กรกฎาคม 2552, http://www.prachatai.com/journal/2009/07/25157

อนาคตของขบวนการเสื้อแดง : บทวิเคราะห์และข้อเสนอแนะ

2009-08-23T09:08:00.006-06:00

เราปฏิเสธไม่ได้ว่าการเดินเกมของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) หรือที่รู้จักกันในนามของ "คนเสื้อแดง" ในช่วงสงกรานต์ได้สร้างความเสียหายทางชื่อเสียง และภาพลักษณ์ของคนเสื้อแดงอย่างใหญ่หลวง

สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องน่าเศร้า เนื่องจากการเคลื่อนไหวก่อนหน้านี้โดยเฉพาะในกรุงเทพฯ เรียกได้ว่าเป็นการเคลื่อนไหวอย่างสันติในระดับหนึ่ง แต่หลังจากสงกรานต์ ภาพลักษณ์ที่ปรากฏทำให้สังคมมีความเข้าใจว่า คนเสื้อแดงเป็นขบวนการที่ใช้ความรุนแรงตามที่ได้กระพือมาตลอด โดยกลุ่มการเมืองสายพันธมิตร พร้อมกับการสนับสนุนจากสื่อกระแสหลักที่มีความเบี่ยงเบนทางการเมืองอยู่แล้ว

ในฐานะผู้สังเกตการณ์ทางการเมือง ผู้เขียนจึงอยากเสนอแนะไปถึงกลุ่มคนเสื้อแดง (ซึ่งรวมถึง ส.ส.พรรคเพื่อไทย ที่มีบทบาทเป็นแกนนำคนเสื้อแดงด้วย) ดังนี้

ประเด็นที่หนึ่ง ถ้าหากคนเสื้อแดงต้องการให้การเคลื่อนไหวของคนเสื้อแดงเป็นการเคลื่อนไหวที่ไม่ใช้ความรุนแรง (Non-violence) ตามที่ได้พูดมา และต้องการทำให้การเคลื่อนไหวมีความแตกต่างจากการชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยในปีที่แล้วที่ใช้ความรุนแรง อาทิเช่น การทำร้ายตำรวจ การบุกยึดสถานีโทรทัศน์เอ็นบีที (ชื่อในขณะนั้น) รวมทั้งการยึดสนามบินดอนเมืองและสุวรรณภูมิ คนเสื้อแดงต้องประกาศและต้องทำให้การชุมนุมเป็นการชุมนุมที่สันติ ปราศจากอาวุธ ดำเนินการตามหลักรัฐธรรมนูญและกฎหมายระหว่างประเทศอย่างแท้จริง เพราะการชุมนุมที่ใช้ความรุนแรง จะทำให้คนเสื้อแดงถูกประณามจากชนชั้นกลางในกรุงเทพฯ และสื่อสารมวลชนกระแสหลักมากกว่าเดิม

ประเด็นที่สอง คนเสื้อแดงต้องไม่ปกป้องบุคคลที่มีบทบาทในการใช้ความรุนแรงจริงๆ อาทิเช่น บุคคลที่ทุบรถ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ในกระทรวงมหาดไทย บุคคลที่นำรถก๊าซเอ็นจีวีมาจอดที่หน้าแฟลตดินแดง หรือบุคคลที่เผารถบัส โดยต้องมีการสนับสนุนให้ดำเนินคดีตามกฎหมาย คนเสื้อแดงไม่ควรปล่อยให้ขบวนการของตนเองมีส่วนร่วมกับการกระทำที่ผิดกฎหมายด้วยการปกป้องคนเหล่านี้ เนื่องจากจะทำให้การเรียกร้องให้มีการดำเนินคดีกับพันธมิตรที่ใช้ความรุนแรงเช่นกันหมดความชอบธรรมไปทันที

ประเด็นที่สาม เราต้องไม่ปฏิเสธว่าบทบาทของสื่อสารมวลชนกระแสหลัก โดยเฉพาะสื่อโทรทัศน์ (เนื่องจากเป็นสื่อที่สามารถเข้าถึงประชาชนได้จำนวนมากที่สุด) มีความสำคัญในการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญตลอดมา ดูได้จากบทบาทของสื่อสารมวลชนในการสนับสนุนการเคลื่อนไหวของประชาชนในการเรียกร้องประชาธิปไตยช่วงพฤษภาทมิฬ ซึ่งส่งผลให้การเคลื่อนไหวประสบความสำเร็จ แตกต่างจากการฆาตกรรมหมู่ 6 ตุลาคม 2519 ที่ขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยของนักศึกษาประชาชนไม่ได้รับการสนับสนุนจากสื่อมวลชน กระทั่งนำไปสู่การที่สังคมให้ความชอบธรรมกับการใช้ความรุนแรงในการปราบปรามนักศึกษาประชาชนที่ชุมนุมอย่างสันติในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ดังนั้น คนเสื้อแดงต้องมียุทธศาสตร์ในการทำงานร่วมมือกับสื่อสารมวลชนกระแสหลักมากขึ้นเพื่อเปลี่ยนความคิด โดยต้องเป็นยุทธศาสตร์ระยะยาว อาทิเช่น อาจจะมีบางปีกของ นปช.ที่ทำงานทางความคิดกับสื่อกระแสหลักโดยตรง เป็นต้น

ประเด็นที่สี่ คนเสื้อแดงต้องต่อสู้ด้วยความจริง ไม่ใช้การโกหก หรือการสร้างเรื่องขึ้นมา ผู้เขียนเห็นว่าการพูดถึงคนตายจากการเข้าสลายการชุมนุมโดยทหารต้องมีการตรวจสอบอย่างแท้จริงก่อนที่จะออกมาพูด เนื่องจากการพูดว่ามีคนตาย 6 คนบ้าง 10 คน หรือ 60 คนบ้าง จะเป็นผลเสียกับคนเสื้อแดงในประเด็นเรื่องความน่าเชื่อถือ (Credibility) เนื่องจากไม่ได้มีข้อมูลอย่างชัดเจนในการตอบคำถามกับสังคมว่าได้เกิดขึ้นจริงหรือไม่และมีหลักฐานอยู่ที่ไหน

โดยส่วนตัว ผู้เขียนตั้งคำถามกับการเสียชีวิตมาก เพราะคิดว่าถ้ามีการเสียชีวิตจริง นักข่าวต่างประเทศและนักข่าวพลเมืองต้องมีภาพมาเสนอกับสังคมแน่นอน ดังนั้น คนเสื้อแดงต้องต่อสู้โดยใช้ข้อมูลจริง เหตุการณ์จริงที่มีหลักฐานสนับสนุนอย่างชัดเจน

การเคลื่อนไหวเรื่องการไม่ชอบธรรมของการสลายการชุมนุม อาจจะเป็นประเด็นที่เริ่มรณรงค์ได้โดยดูจากการที่ทหารเข้าทำร้ายหรือซ้อมผู้ชุมนุม และใช้ความรุนแรงเกินกว่าความจำเป็น (Excessive use of force) ตามที่ได้มีการแสดงภาพวีดิทัศน์ในการประชุมรัฐสภาโดย ส.ส.แพร่ พรรคเพื่อไทย และกรณีที่รัฐบาลตัดสินใจใช้ทหารสลายการชุมนุม โดยไม่ได้ใช้ตำรวจ ทั้งๆ ที่ตำรวจฝึกมาดีกว่า

ประเด็นที่ห้า คนเสื้อแดงต้องคิดถึงการลดบทบาทของ ทักษิณ ชินวัตร และ ส.ส.พรรคเพื่อไทยจากการเป็นแกนนำหลักการเคลื่อนไหวของคนเสื้อแดง โดยควรจะดึงเอานักกิจกรรม นักสหภาพแรงงาน นักวิชาการ และบุคคลอื่นๆ ที่มีความหลากหลายทางสาขาอาชีพมามีบทบาทนำมากขึ้น การเอาทักษิณ มาอยู่ใกล้ชิดกับคนเสื้อแดงมากเกินไป อาจทำให้ชนชั้นกลาง นักวิชาการ นักกิจกรรมจำนวนมาก ที่ไม่พอใจกับการดำเนินนโยบายต่างๆ ของรัฐบาลประชาธิปัตย์ และผลกระทบที่เกิดขึ้นจากรัฐประหารกับกระบวนการทางการเมืองต่างๆ ยอมรับไม่ได้ที่จะต้องต่อสู้เพื่อทักษิณ

แม้ว่าในช่วงรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ จะมีนโยบายที่สนับสนุนสวัสดิการของคนจนจำนวนมาก แต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่มีการละเมิดสิทธิมนุษยชนมากที่สุดในประวัติศาสตร์การเมืองไทยยุคใกล้ ดังที่ดูได้จากการคุกคามสื่อและองค์กรอิสระ กรณีการนำนโยบายสงครามยาเสพติดมาใช้ นำไปสู่การทำให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 2,000 ศพ โดยไม่ผ่านกระบวนการยุติธรรม การสลายการชุมนุมที่ อ.ตากใบ จ.นราธิวาส ที่ทำให้มีผู้เสียชีวิต 78 ศพ รวมถึงการฆาตกรรมนักสิทธิมนุษยชนมากกว่า 20 คนในช่วงรัฐบาลทักษิณ และการปฏิเสธที่จะดำเนินการนำคนผิดมาลงโทษ

ท้ายที่สุด การเคลื่อนไหวของคนเสื้อแดง ต้องไม่ให้ความสำคัญแค่ผลกระทบจากการรัฐประหารกับพรรคไทยรักไทยเก่า หรือการต่อต้านรัฐบาลชุดนี้แบบหัวชนฝาเพียงอย่างเดียว ถ้าคนเสื้อแดงต้องการให้การเคลื่อนไหวประสบความสำเร็จ คนเสื้อแดงต้องมีข้อเสนอแนะอย่างชัดเจนกับสังคมว่าจะนำพาสังคมไปทางไหนในระยะยาว

ขบวนการคนเสื้อแดงต้องสามารถอธิบายให้สังคมเห็นว่า การรัฐประหาร การได้มาซึ่งรัฐธรรมนูญปี 2550 และการเพิ่มบทบาทของตุลาการ มีผลกระทบอะไรกับพื้นที่ประชาธิปไตยและการมีส่วนร่วมของประชาชนในปัจจุบัน การเรียกร้องให้แก้รัฐธรรมนูญต้องมีการเรียกร้องที่กว้างขวาง โดยให้มีการเพิ่มบทบาทกับประชาชนมากขึ้นในกระบวนการต่างๆ โดยทำความเข้าใจกับประชาชนว่ารัฐธรรมนูญปี 2550 ได้ทำให้การเลือกตั้งวุฒิสภาครึ่งหนึ่งหมดไป และลดบทบาทภาคประชาชนในการสรรหาองค์กรอิสระ อาทิเช่น คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ

นอกจากนี้ คนเสื้อแดงต้องทำงานในประเด็นอื่นๆ ที่ภาคประชาชนให้ความสนใจด้วย เพื่อสร้างแนวร่วม ยกตัวอย่างเช่น เรียกร้องให้ยกเลิกกฎหมายที่ลดพื้นที่การแสดงสิทธิเสรีภาพ อาทิเช่น พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เป็นต้น

ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ หน้าทัศนะวิจารณ์, วันที่ 28 เมษายน 2552

http://www.bangkokbiznews.com/home/detail/politics/opinion/reader-opinion/20090428/

Asean must prove itself

2009-04-02T14:59:00.007-06:00

On the eve of its delayed annual summit, the 10-member bloc must show its policies are practical rather than rhetorical.

Thai Premier Abhisit Vejjajiva in Tokyo on February 6. Thailand will host the 14th Asean Summit beginning February 26. The Thai government, under the leadership of Prime Minister Abhisit Vejjajiva, will finally convene the 14th Asean Summit, postponed in December following violent political upheaval that saw the seizure of Bangkok's two principal airports by the militant People's Alliance for Democracy (PAD). Early speculation held that a rescheduled summit would face difficulties following attempts by the anti-government United Front for Democracy Against Dictatorship to petition Burma and Singapore to boycott because Thailand's government was undemocratic.

As the 10-member bloc prepares to mark its 42nd anniversary later this year - it was founded August 8, 1967 - observers wonder whether the organisation will maintain regional relevance.

During the adoption and ratification of the Asean Charter in 2007-08, member governments including Thailand insisted the charter would make the regional body a more "people-oriented" organisation. However, the text of the charter offers no clues to how the people in Asean countries can become involved in the body's decision-making process.

There are several instances in which Asean's relevancy has been questioned.

First, its policies have proven to be based mostly on rhetoric rather than a desire for practical implementation. The 1997 document "Asean Vision 2020" addressed the body's aim "to build a community of caring and sharing societies". But Thailand, as the current Asean chair, reiterates the quote on one hand but continues to label the Rohingya refugees from Burma as illegal migrants who should be detained and "pushed out" of the country. This contradicts the essence of "caring and sharing communities".

Second, the body's members do not take the organisation seriously. Last year, when Thailand and Cambodia were at their most critical level of dispute in decades over the ownership of the Preah Vihear temple complex - a dispute further energised by the PAD's ultra-nationalist fervor - Cambodian Prime Minister Hun Sen ignored Asean and brought the issue directly to the UN Security Council. He surely must have been aware that there is a conflict resolution mechanism in Asean to which he could refer the issue.

A former senior member at the Asean Foundation-a vital organisation within the bloc tasked with "promot[ing] greater awareness of Asean and interaction among the peoples of Asean" - told me recently that the Asia-Europe Foundation has been receiving far more funding from Asean governments than the body's own foundation.

Similarly, the Asean People's Assembly (APA), a yearly forum organized by the body's Institute for Strategic and International Studies in 2001, which attempts to bridge gaps between policymakers and civil society groups, is also facing a similar problem. While it recognises APA as an "important consultative mechanism for developing more people-oriented policies" within Asean's Vientiane Action Program, adopted in 1999, Asean is still not supporting the initiative. as this mechanism faces substantial financial constraints on its continued operations.

Third, participatory democracy is a foreign term among Asean governments. The charter - the group's first document to address people-oriented policies - was prepared discreetly, despite calls by civic groups for public discussion or even a referendum vote.

Last and most importantly, civil society and Asean observers view the body as unable to meet human rights challenges. While its bureaucrats often credit Asean for having secured peace in the region since its establishment, they forget to acknowledge that the body stood silent during the genocide in Cambodia, which at the time was not a member of the bloc.

Similarly, Asean allowed Indonesia to take extreme measures against East Timor - viewed by Jakarta as a renegade province - between 1974 and 1999. The conflicts in Cambodia and East Timor claimed the lives of approximately two million and 102,800, respectively.

And let's not forget that the human rights situation in Burma has not improved since its admission to the bloc in 1997.

Though the Asean Charter is currently working to establish the bloc's human rights body (AHRB) by appointing a High-Level Panel to draft the terms of reference (TOR), the plan has inspired very little hope for success among those following its development. The confidential text of the TOR highlights Asean's continued insistence on the principle of non-interference and its policy of vigorously defending the bloc against external interference on human rights issues.

Furthermore, it is generally known that the AHRB will focus on promotional roles rather than protecting human rights victims - in other words, that it will serve as a window-dressing mechanism for Asean.

On February 20-22, close to 1,000 civil society representatives will come together under the banner of the Asean People's Forum in Bangkok to discuss issues affecting them. One question that will top the agenda is the relevance of the 10-member bloc. The forum is expected to draft a statement to be delivered to Asean leaders on how the body can better serve them. If Asean insists on describing itself as a "people-oriented" organisation, it must surely begin acting like one by responding to the needs of its people on issues such as democracy and human rights, and thereby becoming relevant to the people it claims to serve.

This article is first published on 20 February 2009, The Phnom Penh Post, http://www.phnompenhpost.com/index.php/2009022024322/National-news/Asean-must-prove-itself.html

Can Asean Learn to Put People First?

2008-11-26T04:15:00.003-07:00

CONTRIBUTOR Can Asean Learn to Put People First?

By POKPONG LAWANSIRI

Wednesday, November 26, 2008

Recently, the Ministry of Foreign Affairs in Thailand, the country currently holding the chairmanship of the Association of Southeast Asian Nations (Asean), came up with a campaign to call the regional grouping’s recently ratified charter the “Asean Charter for Asean Peoples.”
Some observers saw this as signalling a new and positive change for Asean, which has often been criticized for being a “governments’ club” that lacks the involvement of ordinary people.

On October 21, following the ratification of the charter by Indonesia, the Philippines and Thailand, Asean’s secretary general, Dr Surin Pitsuwan, reiterated that “Asean will be a rules-based, people-oriented and more integrated entity.”

It is in the chapter relating to the purposes of Asean that the charter vows to “promote a people-oriented Asean in which all sectors of society are encouraged to participate in, and benefit from … Asean integration and community building.”

While this is one of the more positive points within the charter, civil society groups are still sceptical whether Asean will actually live up to its promise of becoming a more people-oriented body. They point to the fact that civil society groups have never been informed of Asean processes as evidence of the association’s reluctance to embrace greater popular participation. They add that when they want to raise certain issues regionally or internationally, they typically bypass Asean and go directly to UN bodies.

As Asean increases its use of “people-first” rhetoric, civil society groups are asking themselves if the charter will actually succeed in making the intergovernmental body more receptive to the involvement of ordinary people in decision-making processes, and whether the charter will have the power to inspire people to demand a greater role in shaping their future.

A network of more than 40 civil society organisations has been monitoring the work of Asean to try to answer these questions. The Solidarity for Asian Peoples’ Advocacy (SAPA) Working Group on Asean examined the charter last year prior to its signing, and concluded that it was “a disappointment [since] it is a document that falls short of what is needed to establish a people-centred [Asean].”

Although the charter emphasizes Asean’s commitment to promoting and protecting human rights and espouses many other positive principles, such as social justice, respect for the rule of law, good governance, and respect for the UN Charter and international law, the grouping still insists that its core principles are non-interference and respect for consensus among member states.

The absurdity of clinging to the principle of non-interference in the affairs of countries belonging to the grouping is nowhere more evident than in Burma, where the human rights situation continues to deteriorate even as Asean professes to promote the fundamental rights of people throughout the region.

Asean has yet to assess the human rights situation in Burma since the country joined the association in 1997. The detention of pro-democracy leader Aung San Suu Kyi and more than 2,000 other political prisoners, the continuing use of child soldiers, and the recent imposition of long prison sentences on dozens of Burmese human rights defenders, including Buddhist monks and leaders of the 88 Generation Students group who participated in protests last year, all serve to highlight the fact that Asean membership has had absolutely no positive influence on Burma’s military rulers.

When we look at the charter chapter by chapter, we can see that its vision of the grouping is still fundamentally state-centric, being written by government officials without genuine consultation with civic groups.

There is, for instance, no mention of the need for an institutionalised mechanism like the NGO Consultative Status to the UN, which would allow civil society to contribute to or comment on Asean’s decision-making process. Such a mechanism is not mentioned in chapters relating to the work of the Asean Summit, the Asean Coordinating Council, Asean Community Councils or the Asean Secretariat. The role of civil society is only mentioned in the chapter on the Asean Foundation, where the role of the foundation is described as promoting greater awareness of “Asean identity [and] close collaboration among the business sector, civil society, academia and other stakeholders in Asean.”

Asean leaders see civil society’s place as limited to the socio-cultural sphere, where they are allowed to discuss Asean policies among themselves. But civic groups are not permitted to play an important part in the decision-making process in the areas where they are most affected—namely, in the political-security and economic spheres.

Asean should take note that many civil society groups have a strong interest in seeing the association become a more relevant body in addressing issues that impact on people throughout the region, especially trans-boundary concerns such as migrant workers, human trafficking and the treatment of refugees, among others. This is especially pertinent to Asean’s plan to establish a human rights body.

The upcoming Asean Peoples’ Forum/4th Asean Civil Society Conference, which will be held in Bangkok, Thailand on December 12-14, prior to the 14th Asean Summit in Chiang Mai, is an important venue for Asean leaders and governments to actually listen to what people want Asean to be and to do.

The Asean Charter, while it is not the charter that the people actually wish to see, could be a start to making this body more people-oriented. Asean needs to open up to the people more in all its deliberations. This effort is a must for Asean governments if they wish to push for a more comprehensive and radical change. If not, the association will fail to achieve its professed goal of putting people at the center of the organization.

Copyright © 2008 Irrawaddy Publishing Group www.irrawaddy.org

This article is first published in the Irrawaddy, http://www.irrawaddy.org/print_article.php?art_id=14696

ปัญหาการไร้หลักการของนักสิทธิมนุษยชนไทย

2008-10-08T02:07:00.004-06:00

ชื่อบทความเดิม 'ปฏิกิริยาต่อบทความพรเพ็ญ: ปัญหาการไร้หลักการของนักสิทธิมนุษยชนไทย'

ปกป้อง เลาวัณย์ศิริ

บทความนี้เป็นการสะท้อนมุมมองอีกมุมในฐานะผู้ปฎิบัติงานทางด้านสิทธิมนุษยชนต่อบทความ “จุดยืนที่ลำเอียงของนักสิทธิมนุษยชน” ของคุณพรเพ็ญ คงขจรเกียรติ

โดยผู้เขียนมีความคาดหวังว่าบทความนี้จะนำไปสู่การถกเถียงในหมู่กลุ่มนักสิทธิมนุษยชนไทย[i] ในการตั้งคำถามของวิธีการทำงาน เพื่อที่จะได้มีการแลกเปลี่ยนในวงกว้างเพื่อที่การทำงานของนักสิทธิฯ จะได้มีความเป็นสากลและเป็นการทำงานภายใต้หลักการมากขึ้น

-----

“[All] human rights and fundamental freedoms […] should be promoted and implemented in a fair and equitable manner, without prejudice to the implementation of each of those rights and freedoms.”

- UN Declaration on Human Rights Defenders, 9 December 1998

ข้อความข้างต้นเป็นข้อความส่วนหนึ่งของปฎิญญาที่เรียกกันอย่างหลวม ๆ ว่าปฎิญญาสหประชาชาติว่าด้วยนักสิทธิมนุษยชน (UN Declaration on Human Rights Defenders)[ii] ซึ่งเป็นหลักการสากลของนักสิทธิมนุษยชนที่เข้าใจร่วมกันว่า “หลักการสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐานควรต้องได้รับการสนับสนุนและปฏิบัติตามอย่างถูกต้องและยุติธรรม โดยปราศจากการก่อให้เกิดความเสียหายต่อการทำให้เกิดผลในสิทธิและเสรีภาพเหล่านี้ของประชาชน”

ข้อความนี้ ไม่ใช่ข้อความใหม่อะไร แต่เป็นข้อความที่เข้าใจกันว่าเป็นพื้นฐานหลักการสากลของสิทธิมนุษยชน กล่าวคือ สิทธิมนุษยชนต้องได้รับการส่งเสริมและปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันโดยไม่มีการเลือกปฏิบัติ ดังนั้นหลักการที่สำคัญของนักสิทธิมนุษยชน คือ นักสิทธิมนุษยชนต้อง “ไม่มีความลำเอียง” (Impartiality)[iii] บนหลักการที่ชัดเจน และต้องไม่มี “ความเป็นกลาง” (neutral) นักสิทธิมนุษยชนต้องเลือกข้างอย่างชัดเจน แต่การเลือกข้างที่ว่า คือ การยืนหยัดอยู่กับคนที่ถูกละเมิดสิทธิมนุษยชน (human rights victims) โดยไม่เลือกว่าคนบุคคลนั้นเป็นรัฐ เจ้าหน้าที่ของรัฐ ประชาชน กลุ่มชาติพันธุ์ แรงงาน คนไร้รัฐ ฯลฯ ดังนั้นหลักการสิทธิมนุษยชนจึงหลักการที่เป็นสากลและไม่อิงกับแนวความคิดหรือกลุ่มทางการเมืองใด ๆ ทั้งสิ้น (non-partisan)

เราสามารถพูดได้ว่า “ความเป็นกลาง” สำหรับนักสิทธิมนุษยชนไม่สามารถมีอยู่ได้ เพราะความเป็นกลาง คือ การอยู่ระหว่างกลางในการละเมิดสิทธิมนุษยชนโดยไม่ทำอะไร เช่น ไม่ดำเนินการอะไรเวลาแรงงานข้ามชาติถูกนายจ้างทำร้ายหรือกดขี่ไม่จ่ายค่าแรง ดังนั้นความเป็นกลางนำมาใช้ไม่ได้สำหรับการทำงานทางด้านสิทธิไม่ได้ เพราะความเป็นกลางคือการไม่ทำอะไรเลย (Inaction)

ดังนั้นการทำงานของนักสิทธิมนุษยชนจึงแตกต่างกับนักกิจกรรมทางการเมือง (Political activists) หรือนักการเมืองได้ เนื่องจากสองกลุ่มนี้มีเป้าหมายชัดเจนในการต่อต้านหรือสนับสนุนอะไรบางอย่าง และบางครั้งอาจจะยอมรับการประนีประนอมในหลักการได้

แต่หลักการของนักสิทธิมนุษยชนนั้นยึดหลักเกณฑ์อย่างเข้มแข็งและต้องไม่มีความลำเอียงอย่างชัดเจน คือ การทำงานต้องเป็นไปตามหลักการชัดเจนและเป็นหลักการที่ประนีประนอมไม่ได้ (Non-negotiation)

สองหลักการที่ว่านี้ คือ การยอมรับความเป็นสากลของสิทธิมนุษยชน คือ ต้องอยู่บนพื้นฐานของปฎิญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชน (Universal Declaration of Human Rights) ที่พูดถึงหลักสากลของสิทธิมนุษยชนว่าประชาชนไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย ผู้หญิง กลุ่มเพศสภาพ หรือ กลุ่มไร้สัญชาติ ต้องได้รับสิทธิมนุษยชนอย่างเท่าเทียมกัน โดยรวมถึงจุดยืนทางการเมืองแม้ว่าบุคคลนั้นจะเป็นฝ่ายซ้ายหรือฝ่ายขวาต้องมีสิทธิมนุษยชนที่เท่าเทียมกัน

ดังนั้นการที่นักสิทธิมนุษยชนบางประเทศหรือบางชุมชน เลือกที่จะปกป้องสิทธิของผู้ชายและผู้หญิงแต่มองว่ากลุ่มเพศสภาพไม่ควรจะได้รับการเคารพสิทธิก็จะไม่ได้รับการยอมรับว่าทำงานในฐานะนักสิทธิมนุษยชน หรือในกรณีอินเดียที่กลุ่มสิทธิมนุษยชนบางกลุ่มไม่ยอมรับที่จะคุ้มครองสิทธิของคนชนชั้นจัณฑาล (Dalit) ก็จะได้รับการประนามว่าไม่ได้ทำงานภายใต้หลักการสากล มีความลำเอียงและไม่ควรพูดว่าตนเองเป็น “นักสิทธิมนุษยชน” ส่วนหลักการที่สอง คือ การทำงานของนักสิทธิมนุษยชนต้องเป็นการปฎิบัติงานอย่างสันติและต้องต่อต้านการใช้ความรุนแรง

ย้อนกลับกรณีไทย

ในกรณีที่เกิดขึ้นในไทย แม้ว่าที่ผ่านมามีการถกเถียงกันว่านักสิทธิฯ ควรจะมีความเป็นกลางหรือไม่ หรือไม่ควรจะเป็นกลาง ชี้ให้เห็นว่า นอกจากประเทศไทยยังยึดติดกับข้อถกเถียงที่ล้าหลังแล้ว และยังไม่เข้าใจว่านักสิทธิฯ ต้องไม่มีความเป็นกลาง แต่ต้อง “ไม่มีความลำเอียง” และยึดการทำงานตามหลักการของสิทธิมนุษยชนอย่างเข้มแข็งต่างหาก

ในปลายทศวรรษที่ 1970-80 ขบวนการนักสิทธิมนุษยชนในฟิลิปปินส์มีการถกเถียงเกี่ยวกับแนวทางการเคลื่อนไหว โดยในระยะนั้นขบวนการสิทธิมนุษยชนในฟิลิปปินส์มีความเกี่ยวโยงกันกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งฟิลิปปินส์ (Communist Party of the Philippines) เป็นอย่างมาก โดยข้อถกเถียงในช่วงนั้นกลุ่ม Rejectionists ซึ่งเป็นกลุ่มที่ใกล้ชิดกับพรรคคอมมิวนิสต์ฯ มาก มองว่าหลักการสิทธิมนุษยชนสามารถบังคับใช้กับประชาชนเท่านั้น แต่การละเมิดสิทธิเจ้าหน้าที่รัฐหรือตัวแทนของรัฐโดยกลุ่มติดอาวุธของพรรคฯ จะไม่เป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชน ซึ่งเป็นมุมมองที่เลือกปฎิบัติ (discrimination)

ในอีกด้านหนึ่งกลุ่ม Re-affirm มองว่าสิทธิมนุษยชนและการเคารพสิทธิมนุษยชน ต้องใช้กับทุกคนไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ประชาชน หรือกลุ่มติดอาวุธของรัฐ

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่นักสิทธิมนุษยชนไทยจะได้รับการประนามหรือแสดงความไม่เห็นด้วยกับการที่นักสิทธิมนุษยชนไทยเลือกที่จะประณาม “รัฐบาล” แต่ฝ่ายเดียวในกรณีสถานการณ์สามจังหวัดชายแดนใต้ โดยไม่ประณามกลุ่มผู้ก่อการหรือกลุ่มติดอาวุธของฝ่ายขบวนการ ซึ่งแม้ว่าระดับความรุนแรงที่เกิดขึ้นโดยกลุ่มขบวนการจะมีความรุนแรงในระดับที่เท่ากันหรือสูงกว่าของรัฐ เช่น การตัดหัวเหยื่อ การเผาศพเหยื่อ (อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลัง องค์กรด้านสิทธิมนุษยชนอย่างคณะทำงานยุติธรรมเพื่อสันติภาพได้เริ่มออกแถลงการณ์ประณามทั้งสองฝ่ายแล้ว)

การออกแถลงการณ์ในส่วนนี้จะมีความแตกต่างจากองค์กรสิทธิมนุษยชนสากลที่เจนจัดในเวทีและในหลักการไม่ลำเอียงอย่างชัดเจน อย่างเช่น องค์กรฮิวแมนด์ไรท์วอทช์ (Human Rights Watch) หรือแอมเนสตี้อินเตอร์เนชั่นเนล สำนักงานใหญ่ที่ประเทศอังกฤษ (Amnesty International) ซึ่งเลือกที่จะประนามผู้กระทำความผิดทั้งสองฝ่าย คือ ทั้งฝ่ายรัฐ และ ฝ่ายผู้ก่อการ[iv]

เหตุผลหนึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าการถกเถียงหรือการสร้างวาทกรรม (Discourse) ทางด้านสิทธิมนุษยชนยังมีการมองว่ารัฐเป็นผู้กระทำหรือเป็นผู้ละเมิดสิทธิมนุษยชนเป็นหลัก แต่ไม่ได้มีการพูดถึงกันอย่างแพร่หลายในบทบาทของกลุ่มองค์กรที่ไม่ใช่รัฐ (Non-state actor groups) เช่น กลุ่มทุนข้ามชาติ หรือ กลุ่มติดอาวุธว่าเป็นผู้ที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนได้เช่นเดียวกัน แต่อย่างไรก็ตามผู้เขียนไม่ปฎิเสธว่าความรับผิดชอบหลักในการปกป้องและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนเป็นหน้าที่ของรัฐบาล

มุมมองกรณีหลังทักษิณ รัฐประหาร และวิกฤติการเมือง

การที่อดีตนายกรัฐมนตรี พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตรได้ละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างหลากหลายอย่างไม่เคยมีมาก่อน เช่น กรณีการฆาตกรรมหมู่ที่ตากใบ สงครามยาเสพติด 2,500 ศพ หรือกรณีอื่น ๆ จึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้แต่ยอมรับไม่ได้ที่นักสิทธิมนุษยชนจำนวนมากเปลี่ยนไปผันตัวไปเป็นนักกิจกรรมทางการเมืองที่เริ่มมี “ความลำเอียง” จนยอมที่ให้มีการละเมิดสิทธิมนุษยชนกับกลุ่มคนที่เชื่อว่าเป็นผู้สนับสนุนระบอบทักษิณได้โดยไม่มีการตั้งคำถาม

หลังจากก่อการรัฐประหาร การที่ประธานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชน นายเสน่ห์ จามริกออกมายอมรับรัฐประหารว่า “ยอมรับได้” นับว่าเป็นการถอยกลับของสถานะสิทธิมนุษยชนของประเทศอย่างไม่เคยมีมาก่อน ซึ่งกรณีได้รวมถึงการที่องค์กรต่าง ๆ ไม่มีการออกแถลงการณ์ประนามการรัฐประหาร หรือการที่ไม่มีองค์กรสิทธิมนุษยชนออกมาประณามคณะปฎิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย (คปค.) ได้คุมขังอดีตรัฐมนตรีและคนใกล้ชิดของอดีตนายกฯ ทักษิณเป็นระยะเวลามากกว่ามาตรฐานของหลักสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวข้องกับการคุมขัง ซึ่งการละเมิดสิทธิฯ ในส่วนนี้ต้องรอจนกว่าองค์กรสิทธิมนุษยชนระดับภูมิภาคอย่าง Asian Centre for Human Rights ที่ประจำอยู่ที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดียจะต้องตั้งคำถามก่อนที่องค์กรสิทธิฯ ไทยจะตั้งคำถามกับกรณีนี้

หลังจากการเลือกตั้ง กรณีการปะทะกันของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.) กับกลุ่มแนวร่วมประชาชนเพื่อประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ (นปก.) เห็นได้ชัดว่ากลุ่มองค์กรสิทธิฯ มีความลำเอียงอย่างชัดเจน[v]

บทบาทขององค์กรสิทธิฯ คือ ต้องประนามบุคคลหรือกลุ่มที่มีการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างเท่าเทียมกัน ตามหลักสิทธิมนุษยชน ไม่ว่าจะเป็นกฎกติกาต่าง ๆ เช่น กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม ฯลฯ

องค์กรสิทธิมนุษยชนส่วนใหญ่กลับมีการประณามเพียงฝ่าย นปก. โดยไม่มีการประนามฝ่ายพธม. แม้ว่าการกระทำของพันธมิตรฯ มีความรุนแรง มีการใช้อาวุธ และรวมถึงการบุกยึดสถานีโทรทัศน์เอ็นบีที ถ้าเราย้อนกลับไปเราจะเห็นว่ากลุ่มนปก. ในกรณีที่โดนตำรวจสลายการชุมนุมที่หน้าบ้านสี่เสาเทเวศน์ไม่ได้รับการคุ้มครองในระดับเดียวกับกับที่กลุ่มพันธมิตรฯ ได้รับเมือเทียบกับกรณีที่ตำรวจพยายามจะสลายการชุมนุมของพันธมิตรฯ เมื่อชุมนุมภายในทำเนียบรัฐบาล แม้ว่าการชุมนุมของนปก.จะสามารถอธิบายได้ว่าเป็นการชุมนุมตามกฎหมายสิทธิมนุษยชนมากกว่าเนื่องจากเป็นการชุมนุมในพื้นที่สาธารณะ แต่กรณีพันธมิตรฯ เป็นการชุมนุมในพื้นที่ของราชการ และขัดกับกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางพลเมืองและสิทธิทางการเมืองที่ให้สิทธิการชุมนุมอย่างสันติก็ต่อเมือสิทธินี้ไม่ไปรุกรานหรือทำร้ายสิทธิของผู้อื่น[vi]

ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอีกครั้งในการปะทะกันเมือวานนี้ (วันที่ 7 ตุลาคม) ระหว่างเจ้าหน้าที่ตำรวจและกลุ่มพันธมิตรฯ ที่ความลำเอียงในการไม่ประณามพันธมิตรยังคงอยู่อย่างมาก โดยในแถลงการณ์ส่วนใหญ่ไม่มีการประณามพันธมิตรเลยหรือพยายามในภาษาในการซ้อนความลำเอียง เช่น เรียกร้องให้พันธมิตรปกป้องประชาชนแต่ไม่ประณามพันธมิตรโดยตรง ทั้ง ๆ ที่มีรายงานออกมาอย่างชัดเจนว่าผู้ชุมนุมของพันธมิตรฯ ได้ทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างรุนแรง เช่น กรณีการขับรถชนเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นำไปสู่การบาดเจ็บของเจ้าหน้าที่กว่าสิบนาย การใช้อาวุธปืนทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจบาดเจ็บสามนาย หรือ การที่ผู้ชุมนุมเอาปลายธงแทงทะลุปอดเจ้าหน้าที่ตำรวจจนบาดเจ็บสาหัส ฯลฯ

บทสรุป

องค์กรสิทธิมนุษยชนไทยในขณะนี้ไม่เพียงแต่กำลังสร้างบรรทัดฐาน (Precedent) ที่แสดงให้เห็นว่าองค์กรสิทธิฯ มีความลำเอียง และไม่ได้ทำงานบนหลักการสิทธิมนุษยชนสากล ในขณะนี้องค์กรสิทธิฯได้ผันตัวเป็นองค์กรที่มีความลำเอียง และเลือกที่จะประนามกลุ่มที่ตนเองหรือองค์กรตัวเองเห็นว่าทำถูก โดยที่เหยื่อของการละเมิดสิทธิมนุษยชนกลับไม่ได้รับสิทธิที่จะเยียวยา

นอกจากนี้ องค์กรสิทธิฯ ไทยกำลังสร้างปัญหาและผลกระทบที่กำลังจะเกิดขึ้นโดยไม่ได้มีการคาดการณ์ คือ องค์กรสิทธิกำลังยอมรับการที่กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยกำลังทำลายสิทธิในการการชุมนุมอย่างสันติ (Rights to peaceful assembly) โดยอ้างเอาสิทธิในส่วนนี้มาใช้อย่างผิด ๆ อย่างไร้ความรับผิดชอบ

ดังนั้นองค์กรสิทธิฯ ต้องมีการคิดและไตร่ตรองอย่างหนักและให้ชัดเจนว่าองค์กรสิทธิจะยอมผันตัวเองและละทิ้งหลักการในการทำงานของตัวเองหรือไม่ ซึ่งการยอมให้พันธมิตรฯ ใช้ข้ออ้างเรื่องสิทธิในส่วนนี้มาใช้ในการชุมนุมอย่างผิดหลักสิทธิมนุษยชน คือ การแอบอ้าง (Abuse) ว่าการชุมนุมที่ใช้อาวุธและไม่สันติ กลายเป็นการชุมนุมที่สันติได้

ข้ออ้างนี้อาจจะกลายไปหอกที่กลับมาแทงองค์กรสิทธิฯ ได้ในอนาคต รัฐบาลพลังประชาชนหรือรัฐบาลอื่น ๆ ในอนาคตอาจจะใช้ข้ออ้างนี้ในการลดความชอบธรรมสิทธิการชุมนุม (ที่เป็นสันติจริง ๆ) ลงไปได้ (เช่น อ้างว่าการชุมนุมที่จะเกิดขึ้นในอนาคตไม่ว่าจะกรณีใด เป็นการชุมนุมทีมีความรุนแรง โดยอธิบายว่าองค์กรสิทธิฯ โกหกว่าการชุมนุมที่ไม่สันติในอดีตคือตอนนี้เป็นการชุมนุมที่สันติ)

---

[i] ผู้เขียนขอเรียกคนที่ทำงานทางด้านสิทธิมนุษยชนว่ากลุ่มนักสิทธิมนุษยชนไทย แทนการเรียกว่าขบวนการสิทธิมนุษยชน (human rights movement) เพราะผู้เขียนโดยส่วนตัวมองว่าในประเทศไทยไม่มีขบวนการสิทธิมนุษยชนดังที่มีอยู่ในประเทศฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย หรือเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นเพราะการล้มเหลวในการขยายวงคนทำงานทางด้านสิทธิมนุษยชนไปในวงกว้าง ซึ่งผู้เขียนไม่ขออภิปรายในส่วนนี้
[ii] รับรองในมติที่ 53/144 ของสมัชชาใหญ่ของสหประชาชาติ วันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1998
[iii] ผู้เขียนมีปัญหาในการแปลว่า impartiality ในคำ ๆ เดียว คือ ความไม่ลำเอียง ซึ่งผู้เขียนมองว่า impartiality สำหรับนักสิทธิมนุษยชน น่าจะหมายถึง “ความเป็นธรรมอย่างมีหลักการตามกฎกติการสิทธิมนุษยชนสากล” ซึ่งรวมถึงว่าบุคคลทุกบุคคลไม่ว่าจะเป็นรัฐ ประชาชน กลุ่มทุน บริษัท กลุ่มติดอาวุธ มีหน้าที่ในการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนเท่ากันหมด แม้ว่ารัฐจะเป็นผู้ที่ต้องมีความรับผิดชอบที่สำคัญที่สุด (sole responsibility) โดยที่หลักสิทธิมนุษยชนที่ว่า คือ ทางสิทธิทางด้านพลเมือง การเมือง เศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม (civil, political, economic, social, and cultural rights)
[iv] ดูรายงานการตรวจสอบของฮิวแมนด์ไรท์วอทช์, “No one is safe: Insurgent Attacks on Civilians in Thailand’s Southern Border Provinces”, กรณีการละเมิดสิทธิมนุษยชนโดยกลุ่มขบวนการ ซึ่งนับว่าเป็นรายงานแรกที่มีการประณามกลุ่มขบวนการในภาคใต้อย่างชัดเจนกรณีการละเมิดสิทธิมนุษยชนกับประชาชน ดูที่ http://www.hrw.org/reports/2007/Thailand0807
[v] ผู้เขียนได้ตั้งคำถามนี้ใน บท OP-ED, “Views on Black Tuesday: Civil Society Groups biased in blaming UDD alone”, ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ในวันที่ 5 กันยายน 2551 หลังจากมีการปะทะกันระหว่างกลุ่มพันธมิตรฯ และกลุ่มนปก., ดูได้ที่ http://www.bangkokpost.com/050908_News/05Sep2008_news21.php
[vi] ดูมาตรา 21 ของกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองที่ว่า, “The rights of peaceful assembly shall be recognized. No restrictions may be placed on the exercise of this right [except for] the protection of the rights and freedoms of others”.

Commemoration of the 1 year Anniversary of the Saffron Revolution

2008-09-27T04:41:00.013-06:00

Yesterday and today, the Peace for Burma, which is a coalition of individuals and organisations that have been campaigning for democracy and human rights in Burma, organised series of activities such as seminar, candlelight vigil, and demonstration. It was done to commemorate the "Saffron Revolution", the mass peaceful demonstrations across Burma in August-September 2007 calling for an end to fuel hike, the release of political prisoners and Aung San Suu Kyi, and the call for national reconcilitation. The demonstration was led by Buddhist monks, therefore the movement was called as "Saffron Revolution" - saffron being the color of the robes worn by Buddhist monks.

The event ended with brutal crackdown on the demonstrators which resulted to at least 31 death and numerous numbers of disappearances which are still unaccounted for. The number was confirmed by the former UN Special Rapporteur on Burma, Professor Paulo Pinheiro, but the pro-democracy groups raise that the numbers would be much higher, perhaps up to 400-500 killed.

ASEAN, in the midst of its ratification process of the charter, has been addressing the issue on Burma weakly, if not none at all. It was interestingly pointed out by Dr. Buranaj Smutharak, a member of the ASEAN Inter-Parliamentary Myanmar Caucus that if ASEAN cannot solve the problem of Burma - as it has failed to do so in the past 20 years - ASEAN will be irrelevant to the region and to the world.

I hope that admist the massive public stunts by ASEAN governments and the ASEAN Secretary-General that the ASEAN Charter will make the oranisation a "people's oriented" one and will benefit the well-being people. Moreover I hope that ASEAN can really deliver in pressuring Burma to move forward and to respect human rights and democracy (and to bring those perpetretors in the massacre during the Saffron Revolution to justice).

If not, ASEAN will be remembered as an organisation that allows "the ASEAN people" to be shot, beatened, and tortured massacred while the ASEAN's states watch and allow those atrocities to continue. Then, we will have to sadly reflect that the "people's oriented" principle of ASEAN is just a public stunt and a sham rhetoric.

Below is a coverage of reuters on our event. Credits of the photo goes to Prachatai.
---

Activists commemorate anniversary of Myanmar's bloody protests.

Dozens of Thai and Myanmar activists held a peaceful demonstration outside Bangkok's Culture Centre on Friday (September 26) to demand democracyin Myanmar and commemorate the first anniversary of Myanmar's bloody crackdown.

About 35 protesters held banners and chanted slogans "Free Burma and Free Aung San Suu Kyi" while marching to one of the main shopping districts in Bangkok.

The activists, who wore red T-shirts, gathered to show their supportfor the people of Myanmar and urge the international community to put an end to human rights violations in the country.

Candles were lit in memory of those killed in last September'scrackdown and were followed by a moment of silence.

At least 31 people were killed when soldiers opened fire on crowds across the former capital of Yangon, the United Nations estimates. Western governments say the real toll was probably higher. A Japanese journalist wasamong the dead.

Dissidents in Thailand expect more protests as the country's outlook remains grim, with the junta expected to hold elections in 2010, a move some activists think could entrench military rule.

The junta bans Myanmar nationals from holding political office if they have foreign spouses or children with foreign passports - a clause said by protesters to prevent the election of political prisoner and opposition leaderof the National League for Democracy (NLD) Aung Suu Kyi.

"Recently, Myanmar's military junta just said Aung San Suu Kyi could not join the election in 2010. It's truly showing that Myanmar's government is not sincere about upholding democracy in the country," said protester Pokpong Lawansiri.

A year ago, the junta ordered troops into central Yangon to end a week of massive demonstrations led by Buddhist monks who called for the removal of45 years of army rule. This week, 79-year-old journalist Win Tin, Myanmar's longest-serving political prisoner, was freed after 19 years in jail. Another 2,100 remain behind bars.

Suu Kyi has been in prison or under house arrest for 13 of the last 19 years.

Source: http://tvscripts.edt.reuters.com/2008-09-26/9731d41.html

VIEWS ON BLACK TUESDAY: Civil Society groups biased in blaming UDD alone

2008-09-25T12:39:00.007-06:00

The violent clash between the anti-government People's Alliance for Democracy (PAD) and the pro-government United Front for Democracy Against Dictatorship (UDD) in the early hours of Sept 2, which resulted in the death of one person and more than 40 injured, reflects sadly on the future of Thai politics. It is also a reflection of the government's failure to ensure the safety of its citizens.

Although this incident started after the UDD crowd had marched near the PAD's camp-out in the premises of Government House, the UDD should not be the only group condemned, as this was a case of violence coming from both sides.

Video pictures of protesters, armed and unarmed, being beaten unconscious are reminiscent of footage of the massacre on Oct 6, 1976 when student activists were lynched by right-wing militia mobs. This time, video clips showing anti-government protesters armed with sticks and metal rods beating supporters of the UDD, including women, outside the United Nations building show that this was not only an attack by the UDD alone, as the PAD has claimed.

Looking at this situation through the lens of human rights, it is clear that both sides are liable to be condemned for violations - ranging from the "right to life" to the "right [against being] subjected to torture or cruel, inhuman and degrading treatment".

Those rights are protected under the UN International Covenant on Civil and Political Rights, which Thailand ratified in 1996. The covenant highlights the states, individuals and communities responsible for promoting and observing those rights - which implies that the PAD and UDD also are responsible for upholding these rights.

Yesterday, civil society organisations (CSOs) began issuing statements in response to the situation. Looking at the general trend of these statements, it is quite alarming that they castigate only a particular group. While the clash quite clearly involved both sides, many organisations chose to condemn only the pro-government faction.

Throughout Thai history, the state is believed to have a monopoly on violence. Given that understanding, rarely have non-state groups been seen as perpetrators of violence. Most civic groups, however, view the pro-government UDD group as having a personality identical with the government. This was partly due to the media's linking the UDD with the government, although it has yet to be proven concretely whether this truly carries weight.

Many CSOs have overlooked the fact that the PAD has been instigating violence directly and verbally, and have failed to see that the PAD has used the argument of the right to freedom of expression to camouflage its actions. The rights of PAD's political enemies have never been respected on the PAD's stage.

These CSOs also overlook the occupation of the NBT by the PAD's armed guards and the closure of two southern airports - which have been used as tools to pressure the prime minister to resign - as a breach of the right to peaceful assembly. They view these actions as an act of civil disobedience, although ironically the fathers of the said principle, like Mahatma Gandhi or Martin Luther King Jr, never did violate the rights of others while exercising civil disobedience.
From the viewpoint of many civic organisations PM Samak Sundaravej, whom they see as a nominee of ousted premier Thaksin Shinawatra, is their ultimate enemy. Therefore they are willing to do everything to put an end to the so-called Thaksin regime.

They are making a mistake. They have failed to look at the methods the PAD has used and to question whether the methodology is justified. We must note that the PAD's method of using force to occupy television stations and airports is the first of its kind. The occupation of airports is a direct violation of the rights of thousands of passengers affected by the blockade. We must also take into account that the demonstrations of the PAD have created a bad precedent for future rights to assembly in the people's movement.

In the past, demonstrations never turned violent, apart from those that had been ended by an unjust onslaught from government forces. If the civil society groups are willing to rip away their principles and remain silent on the violations of the PAD, they should be ready to face all the consequences. Most importantly, by not condemning the PAD along with the UDD, and by not calling on the government to exercise its obligation to conduct an impartial investigation to ensure that perpetrators of the violence from both sides are dealt with according to the law, this could mean that civic groups are condoning, if not directly supporting, a culture of impunity in the country.

Thailand's numerous records of impunity have remained unsolved. The cases of death and disappearance, from Oct 14, 1973, Oct 6, 1976, the Black May incident, the war on drugs, to the Tak Bai incident, have yet to be solved. We just have to hope that in the years from now, members of the CSOs will not be recognised as a factor which allowed the perpetrators of the Black Tuesday incident to walk free without being held to account.

This, although a preventable tragedy, will haunt the Thai civil society organisations for years to come.

This article first appeared in Bangkok Post, 5 September 2008

Source: http://www.bangkokpost.com/050908_News/05Sep2008_news21.php

THAI POLITICS: Finally, the PAD shows its true colours

2008-09-25T12:33:00.005-06:00

The raid on the headquarters of NBT on the morning of Aug 26 by a group of anti-government protesters alleged to have carried guns and long knives, has struck alarm among human rights and media freedom groups.

The action is one of the few cases of direct harassment of the media in contemporary Thai political history.

The raid conducted by members of the People's Alliance for Democracy (PAD) on the NBT public television station was among a series of raids on government offices, ministries and roadblock protests across the country.

The raid was seen as an unbelievable act, carried out by an anti-government group which has been quite popular among middle-class Thais and Bangkokians.

While the PAD has always told the public that it is a coalition which supports the use of non-violent acts of civil disobedience, these series of key incidents reveals how far the PAD will go in fighting to achieve its goal: the resignation of Prime Minister Samak Sundaravej and his entire cabinet; in other words, an end to this government.

To PAD watchers like Professor Prabhas Pintoptang of Chulalongkorn's faculty of political science, the coalition has been seen as planting structural hatred and division in society on a scale far worse than that ever achieved by the previous government under ousted premier Thaksin Shinawatra.

In his interview with Thai Post last month, Prof Prabhas said the PAD had become ''an ultra-nationalist movement''.

He said the PAD was using the same demonisation tactics employed by the right-wing militia to crush the pro-democracy student movement in the mid-1970s, which ended in the lynching of student activists near Thammasat University on Oct 6, 1976.

Those seen by the PAD as their enemies have been branded as thieves and bandits, and therefore were eligible to be subjected to the worst kind of treatment.

Vulgar words have been used against respected figures in social movements, such as Jon Ungpakorn, a former senator of Bangkok who founded the independent online news source, Prachatai.

Prachatai has been presenting views critical of the PAD's use of acts considered tantamount to lese majeste in their attacks on political enemies.

Just days after Prof Prabhas criticised the PAD through his writings, his name was mentioned on the PAD stage, with the subjective argument that Prof Prabhas had worked for years with the Assembly of the Poor (AOP) as an adviser simply to gain popularity.

In fact, the PAD's tactic of raiding government offices using force has nothing in common with the AOP, the first mass movement organisation known for its non-violent direct action against a government dam project in Ubon Ratchatani province.

Under the Thai constitution and the UN International Covenant on Civil and Political Rights, to which Thailand is a state party, freedom of assembly is guaranteed when it is carried out peacefully without the use of force. Human rights defenders see the right to peaceful assembly as a basic right along with the rights to freedom of expression and association, which governments may not tamper with.

However, storming government offices and occupying them with force is definitely contradictory to the stated international human rights standards.

Looking at the composition of the PAD now, you will notice that this movement is no longer a broad-based ''alliance'' as it was during the anti-Thaksin days in 2006. Civil society groups in the PAD now only comprise a few individuals, not of broad-based networks like the Assembly of the Poor, NGO Coordinating Committee on Development, Four Regions Slum Network, or the Students Federation of Thailand (SFT) - a countrywide network of student unions and student activist groups. Earlier this year, the SFT publicly expressed its dissatisfaction of the PAD's strategies and withdrew from the grouping.

This is because the PAD no longer mentions issues relating to the welfare of the people. Issues such as the government's policies towards trade liberalisation which are affecting the people; human rights violations such as the case of Tak Bai, or the menacing war against drugs under the Thaksin administration; or issues relating to an attempt to push policy towards the creation of an economic system similar to that of a welfare state.

The PAD's focus is now on superficial issues, which would not benefit members of the poor or marginalised groups. Many social critics have commented that the reason the PAD's core leaders continue to wish to overthrow a democratically-elected government is their fear of becoming the target of revenge from the previous government, which has close links with this government - nothing more.

A recent interview given by Sonthi Limthongkul, a key leader of the PAD, reveals that he would not be critical of another military coup d'etat, if the regime that would come to power agreed with the demonstrators' goals.

We are now at a critical juncture in Thai political development and democracy. The coup d'etat of 2006 undid years of political development, which tried to minimise the military's involvement in politics and to create a functioning democracy.

For now, we can only hope that the series of ill-directed campaigns by the People's Alliance for Democracy will not bring Thailand to a deadlock, leading towards the legitimisation of another failed shortcut to democracy.

(First appears in Bangkok Post, 28 August 2008)

Source: http://www.bangkokpost.com/280808_News/28Aug2008_news13.php

Bush as Human Rights Champion?

2008-09-25T12:28:00.005-06:00

The visit of George W Bush to Bangkok early this month to mark the 175th anniversary of relations between Thailand and the United States drew great attention to the Burmese pro-democracy communities in Thailand.

Bush visited Thailand in October 2003 during his first term to attend an Asia Pacific Economic Cooperation (APEC) meeting, where he was met with demonstrations by thousands of Thai and international peace activists who opposed his administration’s human rights record.

It remains difficult for many human rights activists around the world to understand why Burmese activists see the US government as a staunch supporter of human rights.

Globally, Bush is seen not as a strong supporter of democracy and human rights, but as a staunch supporter of the use of force, so-called “pre-emptive attacks” as illustrated by his famous phase, “You are with us or against us.”

Bush used those words in 2003 to rally public support by linking Al-Qaeda with the then Iraqi government, claiming Saddam Hussein had weapons of mass destruction (WMD). In a 2006 report by the Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health, it was estimated that 650,000 Iraqis have died in the US-led war in Iraq.

The action by the US government in Iraq is totally contradictory to the international concept of humanitarian intervention, which justifies military intervention with multilateral agreement through inter-governmental organisations like the UN only if the action alleviates the suffering of a country’s citizens.

Regarding the UN Human Rights Council, the US is a proponent of reforms. The US was among four countries that voted against the reform of the UN Commission on Human Rights to become the Human Rights Council in March 2005. In June, the US announced that it will disengage from the UN Human Rights Council after it failed to cooperate with human rights experts the council dispatched to conduct an investigation of prison conditions at Guantanamo Bay.

The US government under Bush has also been a strong opponent against the Rome Statute of International Criminal Court (ICC). Human Rights Watch reported in 2002, his administration negotiated with the Security Council to provide immunity for US troops when they committed violations. His administration also has requested states around the world to approve bilateral agreements, known as the “impunity agreement,” not to surrender American nationals to the ICC.

While China and Russia continue to be the key vetoes at the UN Security Council (UNSC) against binding resolutions on the Burmese military regime, the US has vetoed UNSC resolutions calling for Israel to respect human rights in Gaza and the West Bank and against the deployment of monitoring team to those areas.

How do Burmese activists see such policies? Critical questions should be raised on why the US government supports the pro-democracy movement in Burma. Burmese activists should not turn their eyes away from human rights violations committed in the countries of US allies such as Saudi Arabia, Israel, Egypt and others.

Bush calls the recent attacks by Russia in Georgia unlawful, but unilateral attacks by the US were carried out in Iraq and Afghanistan. In China, Bush talked about prisoners of conscience being detained without trial, while at the same time prisoners are held at the secret Guantanamo Prison without trial as well.

The Burmese democracy movement should ask more questions about the global human rights movement of the US government.

Strategy is necessary when dealing with governments, but the Burmese movement should fully understand the policies of the US as a defender of human rights. Looking at a situation with two eyes is better than with one eye.

In citing reasons for US backing, many Burmese point to the benefits of Burma having a democratic government, as a means of lessening China’s influence in the region.

But can our Burmese friends really call the US a staunch supporter of human rights while it overlooks human rights violations in other places such as Iraq, Guantanamo Bay, Abu-Graib Prison and countries that are strong allies of the US?

(First appears in The Irrawaddy, 14 August 2008)

Source: http://www.irrawaddy.org/article.php?art_id=13855

Asean must move on Human Rights

2008-09-25T12:23:00.004-06:00

As the Association of Southeast Asian Nations (Asean) develops into a more cohesive and effective inter-governmental body following the signing of the Asean Charter in November last year, human rights groups are observing keenly the development of the Asean human rights body (AHRB).

In the 41st Asean Ministerial Meeting (AMM), being held in Singapore until Thursday, July 24, Asean will appoint the High Level Panel (HLP) that will be responsible for drafting the terms of reference (TOR) of the AHRB. The structure of the panel, with one member from each of the ten Asean states, is expected to be similar to the High Level Task Force (HLTF), which was in charge of the drafting of the Asean Charter. The HLTF came under heavy criticism from civil society groups as it was not very open to their input.

As of now all Asean governments should have selected their representatives to the HLP, although at this writing it is not known for certain who these representatives are. For Thailand, Professor Vitit Muntarbhorn, a renowned Chulalongkorn University human rights law expert and a UN Special Investigator on human rights in North Korea, is speculated to be on the panel.

Some countries may not select representatives according to the chief criterion of human rights expertise. The CMLV bloc (Cambodia, Myanmar/Burma, Laos, and Vietnam), who are seen to be less open to human rights, and indeed may view the issue as a non-Asean concept, are expected to appoint bureaucrats to lay the guidelines for the AHRB.

As Asean continues its debate to reach a common human rights concept as the basis of the AHRB, organisations such as the UN Office of the High Commissioner for Human Rights (Southeast Asia Office) insists that its foundation should be laid according to international human rights standards.

Human rights defenders (HRDs) in Malaysia, Indonesia, Philippines, Thailand, and Burma (Thai-Burmese border) that have engaged in comprehensive national consultations held by the Civil Society Task Force on Asean and Human Right, a network of national and regional human rights organisations in Asean, have also concluded that the composition of the HLP and the AHRB once it is set up should consist of independent human rights experts, and not merely civil servants who lack the appropriate background.

The AHRB should not be merely a window dressing mechanism; it should be able to carry out significant monitoring, investigation, and protection work, and should be empowered to conduct fact-finding missions and access human rights victims. It should also prioritise and ensure that the indivisibility and universality of human rights principles will be emphasised. These include the inseparable links between civil, political with economic, social, and cultural rights.

Asean Secretary-General Surin Pitsuwan challenged Asean's cultural relativism principle during a two-day 7th Workshop on Asean Regional Human Rights Mechanism held in Singapore from 12-13 June, 2008 by the Working Group for an Asean Human Rights Mechanism, the Singapore Institute of International Affairs, and the Singaporean Ministry of Foreign Affairs.

Mr Surin said that Asean has to "look back at our roots, in the documents of our civilisations, to see if we really have different definitions of human rights". He believed that historically there has always been a similar definition of the worth of human beings and human rights in all Asean civilisations, which in a way delegitimises the argument of an "Asean way" that sees human rights as a foreign concept.

As all Asean countries are members of the UN, with the Philippines and Malaysia being represented in the prestigious UN Human Rights Council, Asean countries should refrain from exhibiting such an outdated stance. Human rights advocates are not calling for the invention of new standards, but want to ensure that the AHRB is guided by standards that all Asean countries, as well as the international community, can agree upon, like the 1948 Universal Declaration of Human Rights, the 1993 Vienna Declaration and Programme of Action, and other international human rights treaties.

Most importantly, Asean officials should not rest on their laurels and continue to say that this Asean Charter is a milestone document as it includes an Asean human rights body. In the eyes of Asean observers, although the development is welcomed, Asean needs to accelerate its development by setting up a long-term timeline for the future. It should be noted that Asean is the only regional body that has yet to establish a human rights mechanism. Our African, American and European counterparts have had functioning regional human rights mechanisms for decades, such as the European Court of Human Rights, the Inter-American Commission on Human Rights, and the African Commission for Human and People's Rights.

At the 26th Asean Ministerial Meeting in Singapore in 1993 the foreign ministers reaffirmed Asean's commitment to and respect for human rights and fundamental freedoms as set out in the Vienna Declaration, and agreed that Asean should coordinate a common approach on human rights and actively participate and contribute to the application, promotion and protection of human rights. A communique from the 26th AMM states that the ministers "agreed that Asean should consider the establishment of an appropriate regional mechanism on human rights." Yet in the intervening 15 years little progress has been made.

In fact, Asean UN members agreed to establish a regional human rights protection mechanism as far back as December 1977, almost 21 years ago, when the UN General Assembly adopted resolution 32/127, which says "...in areas where regional (mechanisms) in the field of human rights do not exist (states should) consider agreements with a view to the establishment (of) ... suitable regional machinery for the promotion and protection of human rights."

In view of this, Asean must now set up the mechanisms for human rights protection in a timely manner and should not delay the establishment of the AHRB any longer.

However, in speeding up the process, Asean must ensure broad participation and transparency through regular and systemised consultations with human rights organisations and civil society groups at both national and regional levels.

Dr Surin Pitsuwan stated clearly at the workshop that in order to make Asean a "people's centred" regional organisation, as highlighted in the Asean Charter, the HLP must operate under the principle of rule of law and good governance and must reflect "the people's aspirations, expectations, and dreams".

We hope that soon the victims of human rights violations in Burma, Southern Thailand, West Papua, Mindanao, or elsewhere in Asean, will see the creation of a human rights mechanism which will assist them in achieving their aspirations through the promotion and protection of their basic rights as human beings.

(First appears in Bangkok post's Sunday Perspective, 20 July 2008)

Source: http://www.bangkokpost.com/200708_Perspective/20Jul2008_pers001.php

Postpone Signing Asean Charter until People Are Heard

2008-09-25T12:20:00.003-06:00

Officials of Asean will sign a charter designed to turn the loosely structured regional body into a rule-based organization at the 13th Asean Summit in Singapore this month.

Asean has functioned without a legally binding document for more than a decade, unlike other regional inter-governmental organisations such as the European Union, the Organisation of American States and the African Union.

The plan to drafting a “people-centred charter,” a term used by Asean, surfaced in December 2005, when Asean heads of state met in Kuala Lumpur and adopted the Kuala Lumpur Declaration on the Establishment of the Asean Charter.

While Asean claims that the drafting of the charter has been “people-centred,” the real voice of the people hasn't been heard, because of the lack of people participation in drafting the charter.

Throughout the two-year process, a number of key civil society organisations in the region, many of which come under the banner of the Solidarity for Asia People's Advocacy (SAPA) Working Group on Asean (a network of Asian NGOs and trade unions) have made proposals on several key issues including human rights, a credible and efficient body, social and economic justice, participatory democracy, rule of law, the right to development, ecologically sustainable development, cultural diversity and gender equality.

So far, the inclusion of a human rights body in the charter seems to be designed only to provide a soapbox to voice concern rather than to directly address human rights violations.

Both the time-frame and process of charter drafting brings the issues of transparency and accountability of Asean into question. Asean member states have announced with confidence prior to the 2007 summit that the charter will be adopted, despite people’s participation in the process being severely limited.

To take Thailand as an example, the forums that discussed the charter were only open to government bodies, think tanks and a limited number of civil society groups. The forums did nothing to tackle the perception of the people that Asean is irrelevant to their everyday lives.

Instead, it has been left to other civil society groups to try to reach out to Asean officials, the Eminent Person Groups (EPG) and the High Level Task Force on the Drafting of the Asean Charter (HLTF) [drafters of the charter], to bring the people’s concerns to them, rather the other way around.

In Cambodia, the representative of the Ministry of Foreign Affairs refused to show up at the NGO-organised forum intended to raise the awareness of the people. This is not to mentioned countries such as Laos, Vietnam, Burma and Brunei where civil society barely exists because of political oppression.

Civil society groups have continued to ask why it was necessary to cram the drafting of the charter into a two-year time frame. Officials would reply that the charter must be signed. How can this be, if the people’s voices are not taken into account?

The public will not see the actual draft of the charter prior to its signing at the Asean summit, less than three weeks away. Recently, more than 200 activists in the Asean+ Civil Society Conference III, held on November 2-4 in Singapore, again called on Asean to ensure transparency through the disclosure of the draft ASEAN charter and to engage in public consultation and discussion before its adoption.

If Asean really wants this charter to be a people-oriented one, it must hear the voices of the people.

Delaying the signing of the Asean charter until this is done will be more acceptable than adopting a “people-centred” charter in name only—in short, a propaganda ploy.

Otherwise, Asean will continue to be seen as an elitist organisation that does not represent the true interests of the people it is supposed to represent.

(First Appears in The Irrawaddy, 7 November 2007)

Source: http://www.irrawaddy.org/article.php?art_id=9251

Moving forward on Burma?

2008-09-25T12:12:00.004-06:00

This week the international community witnessed the United Nations Human Rights Council (HRC) convening a Special Session focusing on the human rights situation in Burma.

Although the call by Portugal and 17 member states of the HRC to bring the rising violations in Burma to the discussion table at the newly created international human rights body was seen as a positive move, some NGOs reflected that it was a little late as the crackdown on demonstrators had started days earlier.

Either way, the convening of this session can still be seen as a good start in helping to publicise the terrible human rights situation in a country that has produced - through its own military oppression - 2 million refugees and asylum seekers, and hundreds of thousands of internally displaced persons. It is also a good development from the perspective of Asian NGOs, as some of these groups had believed that issues in Asia has been neglected by the HRC due to the four previous special sessions focusing on Darfur, Lebanon and Palestine.

The one-day session saw a number of governments making positive interventions. The European Union delegates joined hands in condemning the violence committed by the junta, calling for an end to the crackdown and bringing the perpetrators to justice. They urged the Burmese junta to allow Professor Paulo Sergio Pinheiro, the Special Rapporteur on the human rights situation in Burma, to visit the country to assess the rights violations. Rangoon has denied Professor Pinheiro access to the country since 2003 - an act in defiance of the international human rights mechanism.

One of the most remarkable statements was by the Swedish diplomat, who was in Rangoon at the time of the violence, providing first-hand information to the HRC of the brutal crackdown on monks and demonstrators, as well as accounts of people being chased down alleys and shot by troops. Japan highlighted the killings as appalling, and called on the SPDC not to exercise "oppressive force". Mauritius said that the "free world will not tolerate the gunning down of people who are demanding freedom and justice".

The statements made by 50-plus countries in condemning the recent crackdown was a rare and magnificent show of unity. It illustrates that the momentum of the international community on Burma is on the rise - reflecting that the world is paying close attention to the situation. However, the outcome of the session, despite its resolution, fell far short of the high expectations of Burmese activists and NGOs. The resolution does not provide any unique or concrete means to end the violations.

The resolution's condemnation of the heinous actions of the generals and its call for the release of all political prisoners is still very weak - reflecting the similarity of resolutions made by the UN Commission for Human Rights, the predecessor body to the HRC. What is lacking in the resolution is an action-oriented determination. While the human rights groups recommended fact-finding consisting of thematic-based special procedures and a long-term independent monitoring team to be set up inside the country, the resolution only calls for the visit of the Special Rapporteur.

Even though the resolution is not what the NGOs hoped it would be, the call for the Special Rapporteur's urgent visit to Burma is still vital to the human rights development of the country.
The Asian HRC members, especially those in Asean, need to truly pressure the SPDC to accept the visit of Pinheiro. Asean cannot continue pushing along with its non-interference policy while its neighbour and fellow member kills its own people who are fighting empty handed for democracy.

There have been numerous reports of continued violations since the crackdown. There are unconfirmed reports that the number of those killed could be up to 1,000, while even the more conservative estimates says 200. These figures are contradictory to the numbers given by the junta.

The visit of Pinheiro is most important as there are reports of the junta launching house to house searches and raids during the night to arrest and detain those suspected of taking part in the demonstrations.

The testimony of an army major (who defected) that he was ordered to massacre monks is also dreadful. Many Burmese groups in exile have raised concerns about how monks vanished from the streets after the crackdown. Rumours continue to be heard about brutal reprisals by the military. Therefore, the visit of the Special Rapporteur to assess the human rights situation is very important in providing at least some information about what is currently going on inside Burma.

The people of Burma have suffered much in their struggle for democracy and human rights. The international community, especially those members of the Human Rights Council, should not fail them or let them wait any longer.

(First appears in The Nation, 10 October 2007)

Source: http://www.nationmultimedia.com/2007/10/10/opinion/opinion_30051955.php

Celebrating 62nd Aung San Suu Kyi?s Birthday: Progress or Regress

2008-09-25T12:07:00.003-06:00

The 19 June 2007 once again brings the celebration of Aung San Suu Kyi's birthday. On this occasion, thousands of Burmese and international human rights defenders (HRDs) are celebrating the birthday of the world's only imprisoned Nobel Laureate and discussing plans for the future of democracy in Burma.

Aung San Suu Kyi's house arrest was extended last month after her third detention following the Depayin Massacre on 30 May 2003, where her convoy was attacked by the Union for Solidarity and Development Association (USDA) a militia-wing of the State Peace and Development Council (SPDC). To date, she has been under house arrest for more than 11 years.

The day is also marked as the "Women's Day of Burma" to highlight the roles of women human rights defenders (WHRDs), including women political prisoners in Burma who are fighting and struggling for the betterment of the people, while their roles are rarely recognized.

Apart from recognizing Aung San Suu Kyi as the symbol of the struggle in Burma, there are women like Dr. Cythia Maung, who has worked for the betterment of the lives thousands of Karen refugees on Thai-Burma Boarder, or Sham Tong, a young Shan activist speaking out about the massive sexual abuses by the SPDC troops in the Shan State. There are also countless women political prisoners such as Daw Kyu Kyu Mar, a member of National League for Democracy (NLD) who was sentenced in 1999 for 21 years in jail for her political beliefs.1

The struggle for democracy in Burma has been ongoing since the people's uprising in 1988, with the denial of the 1990 Election Results where the NLD led by Aung San Suu Kyi won a landslide vote but was ignored the military regime. After all of it, the same question was asked - will Burma see democracy in the near future?

Recently, the Burmese regime has cracked down on the pro-democracy activists inside the country. Many activists were harassed for simply calling peacefully for the release of Aung San Suu Kyi. In May 2007 alone, 99 democracy and human rights defenders were arrested in the country.2

We can see that the number of demonstrators recently calling for the military regime to free "the lady" is on the rise. The awareness among civil society groups around the world focused on Burma is at its peak - the struggle for human rights and democracy in Burma has become a universal fight for all HRDs. At the very same time on 19 June 2007, activists in more than 20 countries around the world joined hands to acknowledge the hardship of the Burmese.

Even though some might speculate that ASEAN has been neglecting the issue of Burma, in the past decade we have seen the emergence of different groups working specifically on Burma such as the Alternative ASEAN Network on Burma and the ASEAN Inter-Parliamentarian Myanmar Caucus (AIMPC), which brings together member of parliaments and senators from around the ASEAN nations to push for democratization in Burma.

The civil society groups were successful in pushing Burma to step aside in its bid for chairmanship of ASEAN in 2006. On the international level, the president of the United Nations Human Rights Council suggested the retention of the Special Rapporteur on the human rights situation in Myanmar, which reflects Burma's ongoing importance.

While there has been progress in terms of the massive awareness of the plight of the Burmese, the situation of the Burmese people has not improved and perhaps worsened. The military regime spends 30-50 percent of its budget on the armed forces, but only 3 percent for its budge on health and 8 percent on education. Since 1996 the regime has displaced more than 600,000 people through military offensives against the ethnic groups.3

Close to 691,000 refugees and millions of people who are not documented as refugees have fled Burma. Burma is a major supplier of illicit drugs to the international market, providing 80 percent of Southeast Asia's opium and heroin production in Asia in 2001. Additionally, HIV/AIDS will spread unabated in the country without protection or education from the government.4

That civil society has been able to engage ASEAN on the issue of Burma is a big step, but there is much more that needs to be done. ASEAN as the only regional organization in Southeast Asia, and as such, it needs to be more vocal in pushing for the military regime to pursue democracy for the concrete development in Burma. It is no longer acceptable for ASEAN to turn its eyes away from its most problematic issue.

The hugely important Burma issue should be emphasized especially during the process of drafting the ASEAN Charter, so that the ASEAN proclamation for the "ASEAN: Caring and Sharing Community", as well as democracy and the rule of law, can truly be upheld. The Burmese people of the ASEAN community should not have to wait any longer.

1 Women Political Prisoners in Burma: Joint Report. Published by: Burmese Women's Union and Assistance Association for Political Prisoners (Burma), September 2004 (Pg. 101-102)
2 99 Democracy and Human Rights Activists Arrested in Burma in May 2007. Asian Tribune. 3 June 2007. http://www.asiantribune.com/index.php?q=node/5990
3 Threat to Peace: A Call for the UN Security Council to Act in Burma. Published by DLA Piper Rudnick Gray Cary. 20 September 2005 (Pg. 25, 30)
4 Ibid (Pg. 31, 50-58).

(First appears in Prachatai, 22 June 2007)

Source: http://www.prachatai.com/english/news.php?id=47

The media bears the role of ending friction and bringing peace to the region

2008-09-25T11:58:00.003-06:00

With the situation in Southern Thailand continuing to deteriorate, made especially clear through the recent killings of nine people when their van was en route to Yala Province yesterday, the media bears the responsibility to maintain a culture of understanding, not the culture of hatred and vengeance.

Upon presenting these issues in the media, words or phases such as the "Muslim separatists" or "Malay Insurgents" are used carelessly without realizing that these terms can lead to hatred and stigmatization of Malay-Muslim populations.

There was also a misunderstanding view of the role of human rights organizations that have been assisting the victims and those affected by the ongoing conflict in the region, regarding the slow response toward this atrocity. Questions were raised as to why human rights advocates did not raised their voices promptly on this particular incident.

Human rights theory is based on the principle that violence committed to civilians, no matter of their races or ethnicities must be condemned. But in this case, the identities of the perpetrators remain unknown. Without knowing the identity of the actors behind the atrocities, we should not act as though one group is behind the violence. It is unprofessional for the media and press to assume that the "Muslim separatists" or "Malay insurgents" are behind the killings since no clear evidence justifies this claim.

Furthermore, media should maintain the impartial role of feeding information to the audience. Therefore, journalists and reporters shouldn't support violent tactics or policies that could lead to the reduction of people's rights. Many newspapers and excerpts from television and radio have expressed acceptance of deploying paramilitary rangers to Southern Thailand and to impose curfews during the night time. These policies will not result in positive developments as the presence of military personnel in the region for more than three years has not guaranteed any safety to the people at all and curfews under martial law will not guarantee any improvement either.

What civil society actors and people in the region has been praising for years is for the establishment of the credible and concrete rule of law, where people's participation in the process is emphasized. With the recently commemorated three year anniversary of the abduction of lawyer Somchai Neeraphaijit, proposals from civil society organizations still have not been implemented. Continual cases of police brutality, torture, disappearances, and extra-judicial killings will give the pretext for the alleged insurgents to justify their actions against civilians.
The means to end the ongoing conflict is not to eliminate the insurgents, but to secure the space of understandings and end the culture of impunity that exists today. If the government guarantees safety to the families of the suspects, by giving them their right to access lawyers and for families to visit those in prison, and give assurances to their families that their husbands or sons would not be tortured or killed in police custody, the villagers will not resort to protest for the release of the suspects, become sympathized with the militants, or to the extreme end, become motivated to join the insurgency movement.

If the government can bring police reform, especially putting an end to unfavorable actions mentioned and make the issue of Somchai Neelaphaijit's disappearance on the national agenda and bring the perpetrators to justice, this will surely secure a better relationship between the government and the people and lessen the militants' justification of their use of violence.
It is up to the media to present unbiased, informed reporting that includes a rule-of-law, peace-building approach that is to be heard by both government and the public, so that concrete peace developments can truly come to Southern Thailand.

(First appears in ThaiNGO.org, 16 March 2007)

Source: http://www.thaingo.org/writer/view.php?id=333

Struggle against Coup d'etat

2008-09-25T11:42:00.003-06:00

The 19 October 2006 marks the one month anniversary of the coup d’etat in Thailand. This coup is considered as a dilemma for the civil society and the peoples movement in Thailand, since the coup has divided the civil society in different sides; namely those that is against the coup, supporting the coup, and the undecided.

One of the causes of the dilemma is that the previous government under Prime Minister Thaksin Shinnawatra had been considered as one of the most problematic prime ministers of Thailand. During the premiership of Thaksin during 2001 to 2006, he had privatized the universities, national enterprises, and was basically behind the massacred of thousands of people during the War on Drug and in Southern Thailand. Apart from that he had intervened with many of the independent agencies. The media and journalists were sued; independent agencies such as senator, the Election Commission (EC), and Anti-money Launder Office (AMLO) were swamped with Thaksin’s men and his cronies.

However, staging a coup is not the best way out, since Thaksin was rightfully elected by the people. This is not to say that those that are opposed the coup are pro-Thaksin. We, under the "19 September Network against Coup d’etat", have been active protesting against Thaksin when he was in power. In spite of this, democracy has no shortcut and no double standards. Military coups cannot be a path toward democracy, but in fact, is the most regressive action toward democracy. By accepting the coup, it will set a standard for military to intervene in the future and will set up a standard for dependency with the military.

Thailand had been ruled under the military continuously in the 1940s to 1970s. Military ruled had proved to be most destructive; military coup proved worse. Among the incidents involving the military is 14 October 1973, 6 October 1976, and May 1992 event where, all together, hundreds of students and unarmed people were gunned down by the military.

After one month after the coup d’etat, the military has once again proved to be a real terror. The military council, formerly known as the Council for Democratic Reforms (CDR), under General Sonthi Boonyarataklin, had promised to the people that it will return the power to the people after it had ruled for two weeks, and would hand the power to the civilian government.

Contrarily, CDR had given the power to General Surayud Chulanont, a career soldier who was among those soldiers involved in the violence crackdown of the protesters during the May 1992 protest. Later General Sonthi Boonyarataklin proclaimed that "a retired general is considered". This kind of "promise and change" tactic was similar to the interview that he had made earlier in February 2006 that "he will never stage any undemocratic action such as staging the coup d’etat".

Currently the CDR has changed its form to the Council for National Security (CNS) and is still in control of the entire decision making procedures. It even has the power to appoint and disband the Prime Minister, Ministers, and other related officials.

Many of the apologists for the coup d’etat which includes the conservatives, royalists, and neo-liberalists in Thai society believed that this coup will bring together a new system in which there would be better check and balances within the system. Some of the former activist during the 6 October 1976 massacre had even made an insanely comment that, "this military council will get rid of the neo-liberalism policies".

So far, the military has imposed the early 20thcentury version of the Martial Law which will give the military council the jurisdiction to arrest any citizen it wishes. The military has issued statement abolishing the rights to political gathering for more than five people. The violators could face the fine up to 10,000 baht (US$250) or/and sentenced up to 6 months. More than 600 community radios have been closed down; media andnewspaper companies harassed. Social Activists and politicians under Thaksin were put in arbitrary detentions for weeks without any charges given to them.

The CNS has recently passed the interim constitution and guideline of the constitution drafting processes. The military will be directly in charge of the constitution drafting procedures, as it will handpick the constitution drafting council. Recently the 242 members of the National Legislative Assembly (NLA), which will act as the parliament in overseeing the bill, have been selected. Prior to the appointment, the military claims that it will choose the members that will represent all groups of people. However, it turns out that more than one-third of the assembly members are former-generals in the army, air-force, and navy none are farmer, grassroots activist, or the indigenous peoples.

The ministers of this military regime are all from the old-school and are extremely conservatives. Most are in their 60s and are mostly former bureaucrats and generals. Among those ministers that are appointed are Nitra Pibulsongram, a neo-liberalism and free-market supporter who had served under Thaksin, and had been pushing for the Free Trade Agreement (FTA) between Thailand with the US. The deal will obliterate the poor and the HIV patients from the drug patent policy that will be imposed. The Labour Minister appointed, is among those vocal against the rights of the Trade Unions. The civil society and the peoples movement therefore need to see the deceit that this military council has created. It appears that this military regime is planning to hold on to power for just longer than one year contrary to what it had claimed.

The recently held Thai Social Forum (TSF) during 20-23 October 2006, the first national social forum process in Thailand followed by the model of the World Social Forum (WSF), had brought together more than 3,000 representatives civil society organizations, trade unions, and student movement under the same banner, "the People can build – an equality world". It was perhaps one of the largest gatherings of the Thai peoples movement. The declaration of the forum has called for the initiation and approaches toward the creation of welfare state in Thailand; contrary to the neo-liberalism policies that are being pushed by the military regime. The TSF has also called for the creation of the "genuine"parallel constitution drafters that will be consisted of broad and diverse representatives from the people; including those that have been marginalized in the political process such as the handicaps; Lesbians, Gays, Bisexuals, Trans-genders (LGBT), indigenous peoples (IPs), and sexworkers.

Therefore, we will need to fight against the "ill-proclaimed" political reform under this military regime since it will never bring about a true and genuine political reform, if the voices and the true representation of the people are not being neglected.

Source: http://www.ifis.or.kr/bbs/board.php?bo_table=archive_english&wr_id=7